Van Aldus Boek Compagnie mocht ik dit boek recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.
Subtitel:
Mijn leven op een berg in Baskenland
Oorspronkelijke titel:
In the footsteps of smugglers
Oorspronkelijke uitgever:
Waar gaat het boek over?
De Britse journalist en taalkundige Georgina Howard volgt haar droom en reist af naar een ongerepte Baskische berg in de Spaanse Pyreneeën, waar ze zich permanent vestigt.
Bron: bol
Vertaald door:
Fred Baggen
Omslagontwerp:
Aldus Boek Compagnie
Binnenwerk:
Aldus Boek Compagnie
Jaar van verschijnen:
2026
ISBN:
9789492819130
Bindwijze:
Paperback
Aantal pagina's:
338
Boekcategorie:
Reisverhalen
Verfilmd?
Voor zover bekend is het boek (nog) niet verfilmd, maar het boek leent zich er goed voor om verfilmd te worden.
Wat vind je van het boek?
Bij het zien van de mooie cover van In het voetspoor van smokkelaars van Georgina Howard zullen er mensen zijn die direct weten waar de coverfoto is gemaakt, omdat ze er weleens geweest zijn of er wonen of gewoond hebben. Anderen zullen er nieuwsgierig naar worden. Het is mooi dat de cover via de zijkant op de achterkant doorloopt. De oorspronkelijke cover is ook mooi, maar deze is ook mooi. Gelukkig heeft men de letters deels achter de bergen geplaatst, waardoor de cover diepgang heeft gekregen.
Bij het lezen van de titel zullen de ‘oudere’ lezers meteen moeten denken aan een hit van Johnny Hoes en die ook in gedachten horen. Voor de jongere lezers, hieronder de recensie kun je het liedje in de YouTube-clip beluisteren. De titel maakt je in ieder geval nieuwsgierig naar het boek.
De subtitel geeft duidelijk aan wat je van het boek kunt verwachten.
De foto’s maken het boek compleet.
In In het voetspoor van smokkelaars vertelt Georgina Howard hoe ze erop kwam om haar geboorteland, en later een ander land, te verruilen voor het Baskenland. Ze vertelt hoe ze haar droom ging verwezenlijken, wat voor obstakels ze tegenkwam en hoe haar droom uiteindelijk vorm kreeg, hoe haar droom uiteindelijk kon uitgroeien tot het bedrijf dat ze nu heeft. Daarnaast vertelt ze over het leven en werken in het Baskenland, hoe ze al vrij snel werd opgenomen in haar buurt. Haar leven kreeg zelfs op een gegeven moment een onverwachte, maar welkome wending. Helaas kreeg ze ook te maken met iemand waarmee ze liever niet te maken had gehad, maar door die persoon werd wel iets duidelijk gemaakt waar ze trots op is. Ook vertelt de auteur over de seizoenen, de cultuur, de geschiedenis van Baskenland en over vele mensen die haar geholpen hebben, haar verhalen hebben verteld uit hun verledens en hoe de auteur bepaalde dingen moest loslaten en weer andere dingen moest accepteren.
Als de titel en subtitel van In het voetspoor van smokkelaars van Georgina Howard je nog niet nieuwsgierig genoeg hadden gemaakt, dan wil je dankzij de proloog wel verder lezen in dit boek. De auteur nodigt je gewoonweg uit om verder te lezen door wat ze heeft geschreven in de proloog. Het is overigens verstandig geweest van de auteur dat ze eerst even in het kort wat vertelde over de definitie van Baskenland en over de woorden en spelwijze, zodat je begrijpt hoe het een en ander zit.
Het is indrukwekkend om te lezen hoe de auteur in Baskenland terechtkwam en waarom ze daarheen ging. Bij het lezen van de redenen begrijp je haar. Al snel verbaas je je hoe anders de mensen in Baskenland zijn dan in veel andere plaatsen. Veel mensen kunnen nog wat leren van de Basken, zoals hun hulpvaardigheid en het vertrouwen dat ze hebben in mensen als ze merken dat ze geen kwade bedoelingen hebben. Helaas hebben ze het, net als de auteur, weleens mis, zoals je tegen het einde kunt lezen. De auteur had vertrouwen in iemand, maar bleek haar vertrouwen geschonden te hebben. Bij het lezen van die hoofdstukken hoop je dat het goed afloopt en dat ze er niet te veel ellende aan overhoudt. Door de manier hoe ze die hoofdstukken heeft geschreven, lijkt het haast wel of ze in een slechte film zit waarin zij en anderen terecht zijn gekomen, maar helaas is het waargebeurd. In ieder geval is het niet alleen voor haar, maar ook voor de lezers een leerzame les. Een les waarin duidelijk is geworden dat je niet zomaar iedereen moet vertrouwen.
Overigens heb je vaker met de auteur te doen, zoals ze vertelt over hoe haar eerste groep mensen die bij haar waren geweest waren en hoe ze zich na afloop voelde, maar ook tussendoor, zoals na een etentje, laat ze heel duidelijk zien dat ze onzeker kon zijn. Je wilt dan een arm om haar heen slaan en zeggen dat het wel goedkomt, dat ze niet moet opgeven. Iets wat ze gelukkig ook niet heeft gedaan.
Soms is het jammer dat ze over iets niet verder uitweidt, zoals over een persoon waar ze haar vermoedens niet deelt. Je begrijpt waarom ze dat niet heeft gedaan, maar stiekem vind je het wel jammer.
Het is in ieder geval mooi dat ze open en eerlijk is over haar gevoelens, maar ook eerlijk is over waar ze niet goed in is, zoals in koken. Iets waar haar buurtgenoten ook een mening over hebben en hoe ze daarmee omgaan.
Door hoe en wat de auteur heeft geschreven over de mensen die ze heeft leren kennen in het Baskenland, voel je de liefde van de auteur voor haar buren en het land dat geen land is. Als lezer wil je de mensen ook leren kennen en van hun verhalen genieten, maar ook het land bewonderen, genieten van zijn schoonheid. Voor degenen die de Camino weleens gelopen hebben, zullen sommige plaatsen bekend voorkomen. Ze zullen het vast leuk vinden om erover te lezen.
Georgina Howard heeft in In het voetspoor van smokkelaars de geschiedenis van Baskenland heel goed verwerkt in de diverse hoofdstukken. Het is bizar om te lezen dat men in het, nog niet zo lang geleden, verleden de Basken wilde uitroeien. Wat men deed om de Basken uit te roeien. Althans… de pogingen die werden gedaan. Het is indrukwekkend hoe een grote groep Basken hun cultuur, hun gewoontes stiekem trouw bleef en hoe ze naar de buitenwereld toneel speelden. Je kunt er alleen maar bewondering voor hebben.
Door hoe de Basken zijn, begrijp je heel goed waarom ze ook goede smokkelaars waren. Je leest met plezier hoe men zag of hun route veilig was of niet. Zelfs aan tomatenplanten konden ze zien of de kust veilig was of niet. Het is voor te stellen dat er mensen zijn die geen tomaten uit Baskenland meer willen als ze lezen wat eraan vooraf is gegaan. In ieder geval is het smakelijk om te lezen wat men smokkelde en hoe, zoals een verhaal over schoenen en koffie. Je moet er maar opkomen.
Dat Basken een eigenzinnig volk zijn, laten ze ook zien als hen iets verboden wordt, wat ze er dan op bedenken, zoals wat net bevallen vrouwen niet mogen doen en hoe ze dat dan oplossen. De oplossing die ze bedacht hebben is geniaal bedacht.
Door de manier waarop Georgina Howard in In het voetspoor van smokkelaars het Baskenland beschrijft, hoe het eruit ziet, wil je erheen, wil je het met eigen ogen aanschouwen. Verder in het boek zullen veel lezers anders over denken, als ze lezen over ringslangen en hoe groot die kunnen worden en waarom ze niet altijd herkenbaar zijn, zoals de auteur zelf ook eens heeft ervaren toen haar dochter net was geboren. Bij het lezen van dat stukje krijg je de kriebels. Je vraagt je af hoe je zelf gereageerd zou hebben. Al ben je dat alweer vergeten als je de foto’s ziet.
Het is leuk om wat Baskische woorden te leren, zoals ‘plisti-plasa’, een aantal woorden uit twee logische talen en zelfs een paar Deense woorden, zoals ‘falske venner’. Je moet overigens lachen om het verhaal over de dochter van de auteur die op een speelse wijze mensen Spaans wilde leren, maar uiteindelijk door een woord ermee stopte. Sowieso moet je af en toe lachen om bepaalde stukjes, zoals aan het begin, als ze het over wildemannen en wind heeft. Een vergelijking die ze maakte.
Sommige subtitels van hoofdstuktitels doen je de wenkbrauwen fronsen en je afvragen wat het een met het ander te maken heeft, zoals Eierpunch en onderrokken. Alleen al door de subtitel wil je dat hoofdstuk lezen.
Zorg dat je gegeten en gedronken hebt, want je krijgt geregeld trek in het genoemde, zoals in een Spaanse tortilla.
Kortom, In het voetspoor van smokkelaars van Georgina Howard is een indrukwekkend verhaal van de auteur over hoe ze in het land kwam dat geen land is, hoe ze haar draai heeft proberen te vinden en hoe ze opgenomen werd in haar buurt. Daarnaast kom je ook meer te weten over het land dat geen land is. Je bent benieuwd of de auteur inmiddels alle verborgen plekjes weet of dat ze nog steeds geregeld verrast wordt door een onbekend verborgen plekje.
Voldeed het boek aan je verwachtingen?
Ja, het boek voldeed aan mijn verwachtingen.
Wat vind je van de cover?
Het is een mooie cover die bij het boek past.
Wat vind je van de titel van het boek?
De titel is erg goed gekozen, want daar draait het om in dit boek.
Wat vind je van de subtitel van het boek?
De subtitel is erg goed gekozen. Je weet meteen wat je te wachten staat in dit boek.
Wat vind je van de schrijfstijl?
Het boek is op een vlotte en beeldende manier geschreven. Tijdens het lezen heb je het gevoel dat je de belevenissen van de auteur samen met haar meemaakt, maar dan vanaf de zijlijn.
Wat vind je van de opbouw van het verhaal?
Het verhaal is van begin tot eind goed opgebouwd.
Zat je direct in het verhaal?
Ja, ik zat direct in het verhaal.
Weet dit boek je aandacht vast te houden?
Ja, het boek weet je aandacht vast te houden. Als je eenmaal aan het boek bent begonnen, kun je niet meer stoppen met lezen. Je wilt weten hoe het verder gaat, vooral met bepaalde hoofdstukken heb je dat, zoals de hoofdstukken over een bedrieger.
Wat vond je van de locaties in het boek?
De locaties klinken erg mooi. Je wilt erheen om het met eigen ogen te aanschouwen.
Heeft de auteur je kunnen raken?
Ja, de auteur heeft me diverse keren weten te raken, zoals wat ze kreeg te horen van personeel nadat ze zo haar best had gedaan met koken en om alles voor de gasten voor elkaar te krijgen, heeft me geraakt, maar ook hoe iemand meerdere gezichten bleek te hebben, heeft me geraakt. Zo zijn er meer stukjes die me geraakt hebben, zoals hoe behulpzaam de Basken voor de auteur zijn. Veel mensen kunnen nog wat leren van de Basken.
Quote die me raakte:
Omgewaaide bomen, spekgladde bochten en drachtige geiten staken de draak met Engelse punctualiteit en transformeren het regelmatig in een lokale grap.
Zou je het boek aanraden?
Ik kan iedereen het boek aanraden.
Voor welke doelgroep zou dit boek geschikt kunnen zijn?
Voor eenieder die van waargebeurde verhalen houdt over mensen die geëmigreerd zijn naar een ander land.
Hoeveel boekjes geef je het boek?
📘📔📗📕📙
Ga je het boek nog een keer lezen?
Nee, ik ga het boek niet nog een keer lezen.
Ga je het boek houden of geef je het weg?
Ik ga het boek laten zwerven.
Ga je vaker een boek van deze auteur lezen?
Ja, dat ga ik zeker.
Leesfragment:
Ga naar de website van Aldus Boek Compagnie om een fragment van dit boek te lezen.
Website van de auteur:
Website van de uitgever:
Reactie plaatsen
Reacties