Van Elikser UITGEVERIJ mocht ik dit boek recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.
Subtitel:
Ode aan een dorp
Waar gaat het boek over?
Na de dood van haar man Max vertrekt Joanne naar hun zomerhuis in het Franse Mezvelle. Ze hoopt zichzelf daar weer te vinden, maar overweegt ook het huis te verkopen. Joanne besluit het huis een maand de tijd te geven. Die maand vliegt voorbij, mede door een nieuw moestuinproject dat ze begint. Daarnaast wordt ze voor het eerst in haar leven nieuwsgierig naar de rijke geschiedenis van de streek. Samen met haar raadselachtige buurman Philippe smeedt ze plannen om een middeleeuws kasteel te herbouwen op de oorspronkelijke locatie in het dorp. Al snel ontdekt ze echter dat Philippe zijn eigen motieven heeft. Ondertussen duikt ook Joannes dochter Kik in de geschiedenis van Mezvelle. Onafhankelijk van elkaar stuiten ze op een bijzondere ontdekking. Een meeslepende roman, verweven met historische verhalen die verrassend genoeg nauw verbonden zijn met het heden.
Bron: bol
Omslagontwerp:
Evelien Veenstra
Binnenwerk:
Evelien Veenstra
Jaar van verschijnen:
2025
Druk:
1e druk
ISBN:
9789463657976
Bindwijze:
Paperback
Aantal pagina's:
230
Boekcategorie:
Historische romans
Verfilmd?
Voor zover bekend is het boek (nog) niet verfilmd, maar het boek leent zich er erg goed voor om verfilmd te worden.
Wat vind je van het boek?
Bij het zien van de mooie cover van Een hoop stenen van Nancy Wiltink wil je weten welke plaats op de cover staat. Het ziet er in ieder geval uit alsof het een heel oude plaats is met een rijke geschiedenis. Het is mooi dat de cover via de zijkant op de achterkant doorloopt.
De titel maakt je nieuwsgierig naar het boek. Je wilt er meer over weten. Gaat het over een hoop stenen dat ooit een huis was of was het ooit iets anders geweest? Gaandeweg het verhaal wordt het steeds duidelijker hoe het zit met de stenen en kun je alleen maar concluderen dat men er goed aan heeft gedaan om voor deze titel te kiezen.
De subtitel geeft een tipje van de sluier weer wat je kunt verwachten van het boek.
In Een hoop stenen van Nancy Wiltink vertrekt Joanne na de dood van haar man naar hun vakantiehuis in Frankrijk. Ze hoopt er zichzelf te vinden en ze zit er ook aan te denken om hun vakantiehuis te verkopen. Ze besluit er een maand te blijven, maar de maand vliegt voorbij. In die tijd wordt ze steeds nieuwsgieriger naar de geschiedenis van de streek en krijgt ze een plan om samen met haar buurman een kasteel te herbouwen, maar het is maar de vraag of de buurman wel de persoon is die hij zegt te zijn en of zijn motieven wel echt zijn of dat er iets achter zit. Ondertussen duikt Kik, de dochter van Joanne, ook in de geschiedenis van de streek. Onafhankelijk van elkaar stuiten ze op een bijzondere ontdekking.
Meteen bij het lezen van de eerste pagina van Een hoop stenen van Nancy Wiltink word je gegrepen door het verhaal. Het begin maakt je meteen nieuwsgierig naar de rest van het verhaal. Als Joanne de hoofdrol heeft in een hoofdstuk, dan wil je die stiekem overslaan. Je wilt eerst het vervolg van hetgeen je hebt gelezen lezen, maar je beseft ook dat het toch beter is om het boek op volgorde van de intermezzo’s en de hoofdstukken te lezen, zodat je begrijpt waarover een conversatie gaat, waarom de dochter ergens moeite mee heeft en hoe ze zich uit, maar ook hoe de moeder erop reageert en waarom. Andersom heb je dat overigens ook. Je wilt dan meteen verder met het volgende hoofdstuk waarin Joanne de hoofdrol heeft, omdat het hoofdstuk dan zo is geëindigd, dat je benieuwd bent hoe het verder gaat. De auteur heeft dat erg goed gedaan. Ze weet de lezers op die manier geboeid te houden aan het boek.
De auteur heeft zich erg goed ingeleefd in de personages. De gevoelens, zoals hoe het is als je het gevoel hebt dat je je niet meer veilig voelt ergens, heeft ze goed weten te beschrijven.
Je leeft meteen mee met de hoofdpersoon, al krijg je op een gegeven moment de twijfels over als ze iets denkt. Je vreest dat ze iets heeft gedaan wat niet door de beugel kan. Je vraagt je dan ook af waarom ze over iets schuldgevoelens heeft. De vraag is of dat terecht is of niet. Gelukkig heeft de auteur de spanning over dat onderwerp goed verdeeld over het boek. Pas tegen het eind komt de waarheid naar boven en kijk je er met andere ogen naar.
Je begrijpt ook de dochter van de hoofdpersoon, waarom ze geen afscheid van veel dingen kan nemen, waarom het bij haar wat langer duurt dan bij haar moeder. Het verhaal laat hiermee zien dat iedereen op zijn of haar eigen manier rouwt, afscheid neemt van iets, dat tijd er niet toe doet.
Hier en daar kan het voor veel mensen (deels) herkenbaar zijn, zoals over geluiden in huis die je eerst nog nooit hebt gehoord of die je niet eerder waren opgevallen.
Een hoop stenen van Nancy Wiltink is een verhaal met vele verrassende wendingen die je niet ziet aankomen, zoals over het uiteindelijke lot van het huis. Hoe vaak je ook terugleest, die zie je niet aankomen. Je had verwacht dat er iets anders mee zou gaan gebeuren.
Steeds als je het gevoel hebt dat iets voorspelbaar zal zijn, zoals hoe het zal gaan tussen twee personen, blijkt dat gelukkig niet het geval te zijn. Het verhaal gaat dan een andere kant op. Toch blijf je het gevoel houden dat twee personen uiteindelijk via omwegen bij elkaar komen.
Soms wil je tegen de hoofdpersoon zeggen dat ze niet zoveel risico moet nemen, ook al past ze goed op. Je vreest dat er iets gaat gebeuren als ze nog langer iets blijft onderzoeken op die plek, ook al begrijp je haar en zou je misschien hetzelfde gedaan hebben als je in haar schoenen stond..
Doordat heden en verleden beschreven zijn, vraag je je af wanneer het verleden zich kruist met het heden, wanneer alles samenkomt en hoe.
Het plot is een verrassend plot die je niet ziet aankomen.
Het verhaal eindigt op een mooie, bijzondere manier. Als lezer heb je het gevoel dat met de laatste zinnen het verhaal echt klaar is. Er zijn geen losse eindjes.
Vanaf het begin heb je het gevoel dat Een hoop stenen van Nancy Wiltink van begin tot eind waargebeurd is, ook al weet je dat het een roman is en het dus fictief is, maar er staan wel stukjes in die (deels) waargebeurd zijn, zoals over Jeanne D’Arc. Ook al ken je de verhalen over heksenvervolgingen in het verleden, je wordt boos als je leest hoe veel mannen dachten over vrouwen en waarom ze dachten dat bepaalde vrouwen heksen waren, maar ook hoe makkelijk iemand aangegeven kon worden. Je kunt nog wat leren van een van de personages die er op een andere manier naar kijkt. Wat je tevens aan het denken zet, want daarin heeft ze gelijk. Je moet die stukjes over het verleden dan ook in het tijdsbeeld plaatsen. Dat wat nu haast ondenkbaar is, was vroeger heel ‘normaal’, zoals dat heksen werden verbrand.
Een van de personages laat ook goed zien dat bepaalde dingen uit het verleden vandaag de dag nog steeds gebeurd, zij het op een andere manier en met een andere groep mensen. Overigens is het voor te stellen dat er mensen zijn die er anders over denken en het anders zien, ook al zullen ze het ermee eens zijn dat er wel een vergelijking is. In ieder geval weet iemand goed te verwoorden waarom het belangrijk is dat bepaalde verhalen uit het verleden verteld blijven worden, waarom die niet vergeten mogen worden.
Wat leuk is, is dat je merkt dat de hoofdpersoon iets van haar beroep in een paar personen heeft verwerkt. Ze geeft soms, al dan niet bewust, tips die je zelf kunt uitproberen, zoals hoe je slakken weg kunt houden van jonge plantjes.
De gedachte over wat eiken en vrouwen met elkaar gemeen hebben is mooi, maar tegelijkertijd hebben ze ook iets verdrietigs met elkaar gemeen, ook al begrijp je het ergens wel.
Ook is het leuk om te lezen waar de uitdrukking ‘die trok aan de staart van de duivel’ vandaan komt. Het is tevens een wijze les waarom je dat dus niet moet doen.
Zorg overigens dat je gegeten en gedronken hebt, want je krijgt soms trek in het genoemde lekkers, zoals in quiches.
Het is mooi van de auteur dat ze aan het eind vertelt hoe het zit met de genoemde plaatsen, de geschiedenis van twee vrouwen en wat wel en niet waargebeurd is. Sommige dingen vind je jammer dat het niet waar is. Dat was leuk geweest als het wel zou bestaan, zodat je het kunt bezoeken, om het met eigen ogen te aanschouwen.
Kortom, Een hoop stenen van Nancy Wiltink is een indrukwekkend verhaal waarin een vrouw terugkijkt op haar leven met haar gezin en op onderzoek gaat naar de verrassende geschiedenis van de streek waar ze is, waar ze iets voor de bewoners wil achterlaten als geschenk. Het verleden blijkt verrassend veel gemeen te hebben met het heden.
Voldeed het boek aan je verwachtingen?
Ja, het boek voldeed aan mijn verwachtingen.
Wat vind je van de cover?
Het is een mooie cover die bij het boek past. Het is mooi dat de cover via de zijkant op de achterkant doorloopt.
Wat vind je van de titel van het boek?
De titel is erg goed gekozen, want daar draait het om in dit boek.
Wat vind je van de subtitel van het boek?
De subtitel is erg goed gekozen, want dat is het uiteindelijk ook.
Wat vind je van de schrijfstijl?
Het boek is op een vlotte en beeldende manier geschreven waardoor het boek vlot wegleest.
Hoe origineel is het verhaal?
Het verhaal is erg origineel.
Hoe actueel is het boek?
Het boek is voor een deel actueel en zal dat altijd blijven, zoals mensen die andere mensen om hun motieven proberen te strikken, zeker als er geld in het spel is.
Daarnaast zullen helaas vervolgingen, op wat voor manier ook, op steeds weer een andere groep mensen, altijd blijven bestaan.
Ook het omgaan met het overlijden van een dierbare zal altijd actueel blijven.
Wat vind je van de opbouw van het verhaal?
Het verhaal is van begin tot eind goed opgebouwd.
Zat je direct in het verhaal?
Ja, ik zat direct in het verhaal.
Weet dit boek je aandacht vast te houden?
Nee, het boek wist niet altijd mijn aandacht vast te houden, maar dat lag aan mezelf, omdat ik steeds aan onze kat moest denken die we helaas vorige week vrijdag hebben moeten laten inslapen. Het verdriet om hem maakte dat ik dus niet altijd mijn aandacht erbij had.
Heeft het plot je verrast?
Ja, het plot heeft me verrast. Die zag ik niet aankomen.
Is het verhaal geloofwaardig?
Het verhaal is van begin tot eind geloofwaardig. Het had dan ook zomaar waar gebeurd kunnen zijn.
Zijn de personages in het boek geloofwaardig?
De personages zijn stuk voor stuk geloofwaardig.
Zie je de personen groeien?
Ja, je ziet een paar personen groeien, meer begrip krijgen voor de ander.
Welke persoon vond je het leukst en waarom?
Ik ben er nog niet uit wie ik het leukst vind.
En aan wie had je een hekel en waarom?
Ik kan niet zeggen aan wie ik een hekel heb en waarom, want dan zou ik te veel verraden en dat is niet de bedoeling. 😉
Zou je bevriend kunnen zijn met de hoofdpersoon?
Ja, ik zou wel bevriend kunnen zijn met de hoofdpersoon.
Begrijp je de beweegredenen van de personen?
Van sommige personen begrijp ik de beweegredenen, ook al keur ik niet alles goed. Van andere personen begrijp ik ze totaal niet.
Wat vond je van de locaties in het boek?
De locaties klinken erg mooi. Ik zou er graag heen willen om ze met eigen ogen te aanschouwen.
Heeft de auteur je kunnen raken?
Ja, de auteur heeft me diverse keren weten te raken, zoals het verhaal van twee gevangen vrouwen heeft me geraakt, maar ook wat de hoofdpersoon is overkomen heeft me geraakt. Zo zijn er meer stukjes die me geraakt hebben, zoals hoe het zit met een moeder van iemand.
Quote die me raakte:
‘ Iemand is pas echt overleden als niemand meer aan hem denkt.’
Zou je het boek aanraden?
Ik kan iedereen het boek aanraden.
Voor welke doelgroep zou dit boek geschikt kunnen zijn?
Voor eenieder die van romans houdt die waargebeurd kunnen zijn, waarbij heden met verleden is verweven.
Hoeveel boekjes geef je het boek?
📘📔📗📕📙
Ga je het boek nog een keer lezen?
Nee, ik ga het boek niet nog een keer lezen.
Ga je het boek houden of geef je het weg?
Ik ga het boek laten zwerven.
Ga je vaker een boek van deze auteur lezen?
Ja, dat ga ik zeker.
Leesfragment:
Ga naar de website van Elikser UITGEVERIJ om een leesfragment van het boek te lezen.
Website van de auteur:
Website van de uitgever:
Reactie plaatsen
Reacties