Van UITGEVERIJ HISTORISCHE VERHALEN mocht ik dit boek recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.
Subtitel:
Een kwestie van vertrouwen
Een verhaal geschreven door het lot, waarin niets is wat het lijkt.
Waar gaat het boek over?
Het is zomer in Constantinopel. Het jaar: 1061. Sven ligt, oud en ziek, in bed. Hij kijkt terug op zijn moeizame bestaan en eigenlijk wil hij nog maar één ding: sterven. Zijn nicht Runa verzorgt hem en ook zij heeft een doel: Sven moet blijven leven. Om de dagen te vullen, vertelt hij haar over wat hij allemaal heeft meegemaakt als geheimschrijver aan het hof van de keizer. Runa luistert, soms geduldig, soms spottend. De spot verandert in verwondering als ze hoort over zijn gevoelens voor de barbaarse prins Harald Sigurdsson. Niets in Svens geschiedenis is wat het lijkt. Het beeld dat Runa van hem heeft verandert dramatisch terwijl hij verder vertelt. De verhalen ontvouwen zich en de vraag dringt zich op: sturen mensen hun eigen leven? Wie of wat bepaalt ons lot? Zijn we zelf verantwoordelijk voor wat we doen en laten, of is het de hemel? De heidense Nornen van Harald misschien? Vanuit zijn ziekbed denkt Sven na over de keuzes die hij maakte, de beloften die hij deed, en de onzichtbare krachten die zijn pad en dat van Runa bepaalden.
Bron: bol
Over de auteur:
In zijn verhalen legt Paul Christiaan Smis de worsteling van de geest bloot. Na tientallen vertellingen over de middeleeuwen, richt hij zich in De geheimschrijver op het fascinerende Constantinopel van de elfde eeuw.
Bron: achterkant boek
Jaar van verschijnen:
2025
Druk:
Eerste druk
ISBN:
9789083280943
Bindwijze:
Paperback
Aantal pagina's:
444
Boekcategorie:
Historische romans
Verfilmd?
Voor zover bekend is het boek (nog) niet verfilmd, maar het boek leent zich er goed voor om verfilmd te worden.
Wat vind je van het boek?
Bij het zien van de schitterende cover van De geheimschrijver van Paul Christiaan Smis wil je weten wie de man op de cover is en wat zijn verhaal is. Het is mooi dat de cover via de zijkant op de achterkant doorloopt.
De titel maakt je nieuwsgierig naar het boek. Je wilt weten voor wie er geheimen werden geschreven. Je vraagt je af of het beroep nog steeds bestaat.
De subtitels geven een duidelijk tipje van de sluier van wat je kunt verwachten van het boek.
In De geheimschrijver van Paul Christiaan Smis wil Sven op zijn ziekbed nog maar één ding en dat is sterven. Hij blikt terug op zijn moeizame bestaan, op wat hij allemaal heeft meegemaakt en hoe hij zich erbij voelde, maar bovenal leeft hij met een groot schuldgevoel. De vraag is of dat wel terecht is.
Zijn nichtje Runa verzorgt hem en heeft als doel gesteld dat haar oom koste wat kost moet blijven leven. Zij doet dan ook alles voor haar doel.
De dagen worden gevuld met de verhalen van Sven, waarbij Runa dan weer geduldig luistert naar haar oom, dan weer spottend. Als ze hoort dat haar oom gevoelens had voor iemand, verandert haar spot in verwondering. Niets in het leven van Sven blijkt te zijn wat het was. Gaandeweg verandert het beeld dat Runa van haar oom had in een ander beeld. Een beeld dat ze liever niet had gehad van hem.
Ondertussen speelt het lot een spelletje met Sven en Runa, maar is dat wel het lot? Kan het ook iets anders zijn, zoals de heidense Nornen van Harald?
Meteen vanaf de eerste zin van De geheimschrijver van Paul Christiaan Smis zit je in het verhaal en wil je verder lezen. Je wilt weten wat er met iemand is gebeurd. Je wilt weten of het een dom ongeluk is of dat er opzet in het spel is. Gaandeweg het verhaal word je steeds heen en weer geslingerd. Bij het lezen van sommige stukjes krijg je het vermoeden dat het een dom ongeluk is, om later weer het vermoeden te krijgen dat er weleens opzet in het spel is, om diverse redenen.
De geheimschrijver van Paul Christiaan Smis is vanuit de hoofdpersoon geschreven. De hoofdpersoon vertelt zijn verhaal aan zijn nichtje en soms ook aan iemand anders. Tussen de verhalen door zijn er momenten waarop hij vertelt wat hij op dat moment aan het doen is of wat er om hem heen gebeurd. Soms wordt hij onderbroken door iemand en stopt hij even midden in een zin. De auteur heeft dat erg goed gedaan. De interactie tussen de hoofdpersoon met zijn nichtje en soms met iemand anders, de onderbroken zinnen, het is net in het echte leven. In het echte leven wordt de verhalenverteller soms ook onderbroken om wat voor reden dan ook.
De geheimschrijver van Paul Christiaan Smis is een verhaal met vele korte spannende momenten waarbij je in spanning zit, zoals als iemand door twee personen te grazen wordt genomen. Je vreest voor zijn leven.
Hier en daar is het een tikkeltje voorspelbaar, zoals hoe het zal gaan tussen twee personen en hoe een ander daar weer op zal reageren. Een reactie die ergens te begrijpen valt. Het is dan ook bewonderenswaardig als daarop wordt gereflecteerd.
Je moet geregeld lachen, zoals over gedachten van de hoofdpersoon over God, de duivel, meisjes en lachen. Ook als vrouw kun je erom lachen. Of het waar is?
Geregeld zit je met verbazing te lezen wat Sven allemaal mee heeft gemaakt in zijn leven, waarom hij deed wat er van hem verlangd werd in het verleden. Ook al keur je niet alles goed, door de reden van het waarom, begrijp je wel waarom hij niet anders kon. Evengoed vraag je je af wat jezelf gedaan zou hebben in zijn plaats.
Het verhaal is goed opgebouwd. Langzaamaan wordt het een en ander ontrafeld, maar niet alles, er blijven nog wat dingen geheim.
Je begrijpt de schuldgevoelens, maar je begrijpt ook waarom Runa sommige dingen die haar oom heeft gedaan afkeurt, zoals hoe haar oom met bepaalde mensen die hem vertrouwden is omgegaan. Deze stukjes laten zien dat niet alles zwart of wit is, maar dat er ook veel grijstinten zijn. Dat mensen soms niets anders kunnen doen dan wat van hen verlangd wordt als ze niet willen dat er iets met hun dierbare gebeurt.
Het verhaal kent vele verrassende wendingen die je niet ziet aankomen, zoals als het lot blijkbaar een andere bedoeling heeft met twee personen. Je schrikt ervan als je het leest en hoopt dat het niet zo’n vaart zal lopen.
Het eind is een mooi en passend eind, maar je bent wel benieuwd wanneer het volgende deel komt, want je zit nog met vragen over het een en ander, zoals wie de vader van iemand is en waar hij is, wat er gebeurd is met hem. Je hoopt dat iemand uit liefde is geboren en niet door een andere reden. Ook wil je weten hoe iemand uiteindelijk ergens weg kon gaan.
Het is een verhaal vol intrige, verraad, macht, schuldgevoelens, onbeantwoorde gevoelens, de worstelingen waar men in het leven mee te maken krijgt en overleven.
Bij het lezen van het nawoord vind je het stiekem jammer dat iets niet waar is, omdat je had verwacht dat dat wel waar is. Het is in ieder geval mooi om te lezen hoe de personages ontstaan zijn, hoe het verhaal is ontstaan, wat er waar is en wat niet. Je krijgt ook een stukje geschiedenis, zoals over de Griekse taal. Dat maakt het verhaal nog interessanter.
Pieter Christiaan Smis heeft zich erg goed ingeleefd in de personages van De geheimschrijver. Hij heeft de gevoelens, zoals gevoelens van iemand voor iemand anders, heel goed weten te beschrijven. De domme dingen die je dan doet. Veel mensen zullen dat herkennen, net zoals de onzekerheid of de ander hetzelfde voelt. Je hebt geregeld te doen met iemand, zoals als een broer en zus van elkaar worden gescheiden.
Bovenal voel je, door de interactie tussen oom en nichtje, hun liefde voor elkaar. Hun wederzijdse respect, ook al reageren ze soms hard op elkaar. Je merkt aan alles dat ze niet zonder elkaar kunnen.
Ook heeft de auteur zich erg goed in het tijdsbeeld ingeleefd. De wreedheden die in vroeger tijden voor kwamen, heeft hij goed weten te beschrijven, zoals wat er met iemand gebeurde als die niet luisterde. Diverse stukjes zijn dan ook schokkend om te lezen, zoals wat er met veel mensen gebeurde tijdens een strijd. Je dacht bij een eerdere gebeurtenis dat het niet barbaarser kon, maar dat bleek wel het geval.
Door de vele vragen die de hoofdpersoon zich stelt, word je zelf ook aan het denken gezet, zoals over de kleur ogen die we als mens hebben. Of dat toeval is of niet.
Je moet lachen als je leest hoe men vroeger mensen bespiedde, afluisterde als men ergens achter wilde komen. Vandaag de dag ben je nergens veilig met al die camera’s, maar vroeger wist men ook wel hoe ze kwamen te weten wat ze wilden weten.
Kortom, De geheimschrijver van Paul Christiaan Smis is een indrukwekkend verhaal dat laat zien dat mensen soms gedwongen keuzes maken, gedwongen dingen doen, die ze liever anders of niet hadden gedaan. Het verhaal laat hiermee zien dat niet altijd alles zwart of wit is, maar dat er ook vele grijstinten zijn.
Voldeed het boek aan je verwachtingen?
Ja, het boek voldeed aan mijn verwachtingen.
Wat vind je van de cover?
Het is een schitterende cover die bij het boek past. Het is mooi dat de cover via de zijkant op de achterkant doorloopt.
Wat vind je van de titel van het boek?
De titel is erg goed gekozen, want om hem draait het boek.
Wat vind je van de subtitels van het boek?
De subtitels zijn erg goed gekozen. Ze geven een tipje van de sluier van wat je van het boek kunt verwachten.
Wat vind je van de schrijfstijl?
Het verhaal is op een vlotte, beeldende en vertellende manier geschreven. Hier en daar, zoals tijdens een zeeslag, is het zelfs filmisch geschreven.
Hoe origineel is het verhaal?
Het verhaal is erg origineel.
Wat vind je van de opbouw van het verhaal?
Het verhaal is van begin tot eind goed opgebouwd.
Zat je direct in het verhaal?
Ja, ik zat direct in het verhaal.
Weet dit boek je aandacht vast te houden?
Ja, het boek weet je aandacht vast te houden. Als je eenmaal aan het boek bent begonnen, kun je het boek maar moeilijk loslaten.
Is het verhaal geloofwaardig?
Het verhaal is van begin tot eind geloofwaardig. Je gelooft dat alles echt is gebeurd.
Zijn de personages in het boek geloofwaardig?
De personages zijn stuk voor stuk geloofwaardig.
Zie je de personen groeien?
Ja, op een gegeven moment zie je een paar personen groeien.
Welke persoon vond je het leukst en waarom?
Runa, omdat ze lekker fel kan zijn, maar ook aardig.
En aan wie had je een hekel en waarom?
Ik ben er nog niet uit aan wie ik een grotere hekel heb.
Zou je bevriend kunnen zijn met de hoofdpersoon?
Ja, ik zou wel bevriend kunnen zijn met de hoofdpersoon.
Begrijp je de beweegredenen van de personen?
Van sommige personen begrijp ik de beweegredenen. Van andere personen begrijp ik ze totaal niet.
Wat vond je van de locaties in het boek?
De locaties klinken over het algemeen mooi. Het is jammer dat je niet alles (meer) kunt bezoeken.
Zou je in de tijd dat het boek zich afspeelt kunnen leven?
Ik denk wel dat ik in de tijd waarin het boek zich afspeelt had kunnen leven, maar ik zou het wel zwaar hebben gehad.
Heeft de auteur je kunnen raken?
Ja, de auteur heeft me diverse keren weten te raken, zoals wat een vrouw op jonge leeftijd is overkomen heeft me geraakt. De schuldgevoelens, ook al zijn die onterecht, zijn te begrijpen en hebben veel mensen die iets dergelijks is overkomen vandaag de dag helaas nog steeds.
Zo zijn er meer stukjes die me geraakt hebben, zoals wat de hoofdpersoon heeft gezien als hij bij een huis is gekomen. Het is schokkend om te lezen.
Quote die me raakte:
De blaadjes van de olijfboom voor het raam hangen alsof ze liever het loof van een treurwilg waren geweest.
Zou je het boek aanraden?
Ik kan iedereen het boek aanraden.
Voor welke doelgroep zou dit boek geschikt kunnen zijn?
Voor eenieder die van historische verhalen houdt die waargebeurd kunnen zijn geweest.
Hoeveel boekjes geef je het boek?
📘📔📗📕📙
Ga je het boek nog een keer lezen?
Misschien.
Ga je het volgende deel ook lezen?
Ja, dat ga ik zeker.
Ga je het boek houden of geef je het weg?
Het boek mag terug in de boekenkast.
Ga je vaker een boek van deze auteur lezen?
Ja, dat ga ik zeker.
Website van de uitgever:
Reactie plaatsen
Reacties