Van Elikser UITGEVERIJ mocht ik dit boek recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.
Waar gaat het boek over?
Op een stil moment vertel ik pap dat oma bloembollen heeft gegeten in de oorlog. Ik hoop op een verhaal van hemzelf uit die tijd. Van zijn zus, mijn tante Lon, weet ik dat hij na de oorlog terugkwam van een land ver weg, waar hij vastzat in een soort gevangenis. Hij was toen heel dun, met een kapotte maag. Waar is thuis? Toen zij nog een peuter was, verhuisden de ouders van Marijke vanuit Indonesië naar Nederland. Snel daarna vertrok het gezin naar Engeland. Haar moeder was vaak ziek en dan niet benaderbaar, vader had merkbaar littekens van de oorlog. Voor haar 18e verhuisde Marijke vijf keer naar een ander land waar alles nieuw was: de taal, vriendinnen, het eten, gewoontes, en overal een andere versie van haar naam. De zoektocht van een kind dat steeds weer leert haar plek te vinden.
Bron: bol
Over de auteur:
Marijke van Oosterzee (1950): werkte als opleider/trainer bij de FNV, bij een Hogeschool, en in leidinggevende functies bij KPN. Nieuwsgierig naar de kracht van lichaamstaal volgde ze een theateropleiding en begon een praktijk als speech-coach. Toen begon zij ook te schrijven over haar werk en haar leven.
Bron: achterkant boek
Omslagontwerp:
Evelien Veenstra
Binnenwerk:
Evelien Veenstra
Jaar van verschijnen:
2025
Druk:
1e druk
ISBN:
9789463657471
Bindwijze:
Paperback
Aantal pagina's:
180
Boekcategorie:
Literatuur & romans
Verfilmd?
Voor zover bekend is het boek (nog) niet verfilmd, maar het boek leent zich er erg goed voor om verfilmd te worden.
Wat vind je van het boek?
Bij het zien van de mooie cover van Vreemde kamers van Marijke van Oosterzee wil je weten wie de twee meisjes zijn en wat hun verhaal is. Je wilt weten wat er met het jongste meisje is gebeurd, waarom ze een verband om haar hoofd heeft. Je hoopt dat het niets ernstigs is. Het antwoord krijg je al heel snel in het boek en dan blijkt het gelukkig anders te zijn dan je dacht.
De titel maakt je nieuwsgierig naar het verhaal. Je wilt weten wat ermee bedoeld wordt. Ook daar kom je al snel achter in het boek.
In Vreemde kamers van Marijke van Oosterzee verhuist de hoofdpersoon een aantal keren. Ze blijft niet in het land waar ze geboren is, maar gaat steeds naar een ander land. Ieder land met zijn eigen gewoontes, zijn eigen eetgewoontes, nieuwe vrienden maken, een nieuwe taal leren en omdat ze voor mensen in andere landen een moeilijk uit te spreken naam heeft, krijgt ze in elk land ook steeds een andere naam. Steeds moet de hoofdpersoon zich aanpassen. Dan speelt er thuis ook nog eens het een en ander, waardoor de hoofdpersoon en haar zus het niet altijd even gemakkelijk hebben. Zie daarin maar eens op te groeien. De vraag van de hoofdpersoon is dan ook waar thuis is, hoe je die gaat vinden.
Meteen bij het lezen van de eerste pagina van Vreemde kamers van Marijke van Oosterzee word je meegezogen in het verhaal. Je wilt steeds verder lezen, je wilt weten hoe het verhaal van de hoofdpersoon verder gaat, wat ze allemaal meemaakt en hoe ze met alles, zoals een verhuizing, omgaat, hoe ze dat allemaal probeert te verwerken. Ook wil je weten hoe het een en ander zit met de ouders.
Je hebt geregeld te doen met de hoofdpersoon en haar zus, zoals als de hoofdpersoon op een keer noodgedwongen bij buren van iemand moet logeren. Je begrijpt haar onvrede en het kan voor veel mensen die iets dergelijks hebben meegemaakt herkenbaar zijn. Ze zullen zelf terugdenken aan die persoon die zo moeilijk deed en weer die ergernis ervaren.
Voor veel mensen zal de tijd waarin de hoofdpersoon opgroeide herkenbaar zijn en met sentiment lezen, zoals wat de zus van de hoofdpersoon op een gegeven moment deed toen de volwassenen weg waren, omdat ze iets dergelijks ook weleens gedaan hebben als puber. Ook het reisje van de hoofdpersoon naar een mooie stad zal bij veel mensen sentiment oproepen en misschien ook wel bij iemand die zichzelf herkent in een bepaald persoon in het verhaal. Mocht hij nog leven en dit boek lezen.
Hou overigens een doos met tissues bij de hand, want er zitten een aantal emotionele stukjes in, zoals als de vader met zijn dochters een strandwandeling gaat maken en wat er dan gebeurt. Je krijgt daar een brok van in de keel en wilt het gezin in je armen sluiten om ze te troosten.
De auteur heeft de emoties goed weten te beschrijven. Door haar beeldende schrijfwijze voel je haast de emoties van angst, verdriet en boosheid.
Ook zie je de plaatsen waar de auteur is geweest voor je, dankzij de beeldende schrijfwijze.
Door wat de hoofdpersoon allemaal meemaakt als kind, begrijp je waarom ze het heerlijk vindt om op haar manier uit haar dak te gaan, om zich op haar manier uit te leven. Je hoopt dat ze vandaag de dag nog wat van haar streken van vroeger heeft, zoals wat ze deed op de kostschool tijdens een gezang. Wel hoop je dat ze fysiek wat rustiger is geworden, dat ze niets meer heeft gebroken dankzij haar wildebrasmomenten.
Sowieso moet je soms lachen, zoals de kinderlogica van de hoofdpersoon als kind, wat ze zocht toen ze met haar ouders en zus ging vliegen. De auteur heeft zich erg goed ingeleefd in de tijd dat ze een jong meisje was en daarna steeds ouder werd.
Je ziet de hoofdpersoon groeien, maar in bepaalde opzichten ook weer niet veranderen, zoals haar bokkigheid als ze iets echt wil of als ze het gevoel heeft niet begrepen te worden en hoe ze dan reageert. Bij dat laatste kun je sommige volwassenen ook wel wat aandoen, zoals iemand die niet begreep waarom de hoofdpersoon op een gegeven moment een hand van haar wilde op weg naar school.
Sowieso kon de hoofdpersoon bij veel mensen geen begrip krijgen, zoals van iemand die juist begrip hoorde te hebben voor haar. Op een gegeven moment kom je te weten waarom die persoon geen begrip had en krijg je medelijden met die persoon en zou je willen dat ze de klok terug konden zetten en de tijd op een andere manier met elkaar konden doorbrengen, maar of ze zich dan anders had gedragen, is nog maar de vraag. Het is in ieder geval bewonderenswaardig dat ze iets erover heeft durven zeggen.
Hier en daar is het een tikkeltje voorspelbaar, zoals hoe het zal gaan tussen twee personen, maar dat is niet erg.
De epiloog is een mooi einde waarin de auteur in vogelvlucht vertelt hoe haar leven verder is gegaan, wat ze nu doet en wat ze heeft geleerd in haar jeugd. Ze heeft zelfs, al dan niet bewust, een tip voor eenieder die zich weleens een vreemde eend in de bijt voelt en wat je dan het beste kunt doen.
Wat alleen jammer is, is dat er geen foto’s in Vreemde kamers van Marijke van Oosterzee staan. Al was het maar alleen met foto’s van haarzelf in diverse landen waar ze heeft gewoond, zodat je een beter beeld krijgt van de auteur als kind. Dit is dan ook het enige minpunt aan het boek.
Ondanks dat het boek op een staccato manier is geschreven, leest het boek vlot weg. Je ziet de woordkeuze per leeftijd veranderen van heel kinderlijk als kind, zoals ‘En dan gaan ze Frans praten, dat doen ze als het geheim is wat ze zeggen.’, naar op een volwassen manier als ze volwassen is, zoals ‘Als we hier iets hebben geleerd, is het dat, en dat kunnen we moeiteloos opnieuw.’ Je ziet daarmee de hoofdpersoon volwassen worden.
Vreemde kamers van Marijke van Oosterzee is een verhaal over steeds weer aanpassen aan andere mensen, andere gewoontes, andere eetgewoontes, andere taal, andere omgangsvormen, wat een verhuizing met een kind kan doen en aanpassen aan de gemoedstoestand van de ouders, maar het verhaal laat ook goed zien hoe belangrijk het is als men je naam goed uitspreekt en geen andere naam ervan maakt, omdat men de echte naam niet kan uitspreken.
Je moet het boek wel in het tijdsbeeld plaatsen. Dat waar je vroeger veel langer erover deed om van het ene land naar een ander ver land te gaan, kun je dat tegenwoordig veel sneller doen en vaak met minder stops en voertuigen.
Kortom, Vreemde kamers van Marijke van Oosterzee is een aangrijpend verhaal van een meisje dat opgroeit en tijdens haar jeugd een aantal keren naar een ander land verhuist. Het verhaal laat goed zien wat dat met een kind kan doen.
Voldeed het boek aan je verwachtingen?
Niet helemaal, ik mis de foto's in het boek. Als er foto’s in het boek hadden gestaan, was het boek compleet geweest.
Wat vind je van de cover?
Het is een mooie cover die bij het boek past.
Wat vind je van de titel van het boek?
De titel is erg goed gekozen, want daar draait het boek om.
Wat vind je van de schrijfstijl?
Het boek is op een staccato manier geschreven, maar desondanks leest het boek vlot weg.
Hoe origineel is het verhaal?
Heel erg origineel, want de auteur heeft haar verhaal zo beleefd, zo ervaren.
Hoe actueel is het boek?
Het boek is voor een groot deel erg actueel en zal dat altijd blijven, omdat er altijd kinderen zullen zijn die met hun ouders verhuizen naar een ander land en zich moeten aanpassen en hoe ze dat ervaren.
Wat vind je van de opbouw van het verhaal?
Het verhaal is goed opgebouwd. Het verhaal is op een chronologische manier geschreven.
Zat je direct in het verhaal?
Ja, ik zat direct in het verhaal.
Weet dit boek je aandacht vast te houden?
Ja, het boek weet je aandacht vast te houden. Als je eenmaal in het boek bent begonnen, wil je verder lezen, omdat je wilt weten waarom de moeder zo vaak ziek is, wat er met de vader tijdens de Tweede Wereldoorlog is gebeurd en of de hoofdpersoon uiteindelijk haar leven kan leiden zoals zij dat wil.
Zie je de personen groeien?
Ja, je ziet sommige personen, zoals de hoofdpersoon, groeien.
Welke persoon vond je het leukst en waarom?
Marijke, omdat ze uiteindelijk een ondeugende jongedame is met het hart op de juiste plaats.
En aan wie had je een hekel en waarom?
Aan een buurvrouw, omdat ze geen begrip voor kinderen kan hebben.
Zou je bevriend kunnen zijn met de hoofdpersoon?
Ja, ik denk wel dat ik bevriend zou kunnen zijn met de hoofdpersoon.
Begrijp je de beweegredenen van de personen?
Van sommige personen begrijp ik ze, ook al keur ik niet alles goed, zoals waarom een vader eerst iets niet wilde vertellen. Van andere personen begrijp ik ze totaal niet, zoals van iemand die achter een persoon zat terwijl er net iemand was overleden.
Wat vond je van de locaties in het boek?
De locaties klinken over het algemeen erg mooi.
Zou je in de tijd dat het boek zich afspeelt kunnen leven?
Ja, ik zou wel in die tijd geleefd kunnen hebben.
Heeft de auteur je kunnen raken?
Ja, de auteur heeft me met heel haar verhaal weten te raken.
Quote die me raakte:
Het huis houdt zijn adem in, alsof het krimpt en erge pijn heeft.
Zou je het boek aanraden?
Ik kan iedereen het boek aanraden.
Voor welke doelgroep zou dit boek geschikt kunnen zijn?
Voor eenieder die van waargebeurde verhalen houdt.
Hoeveel boekjes geef je het boek?
📘📔📗📕
Ga je het boek nog een keer lezen?
Nee, ik ga het boek niet nog een keer lezen.
Ga je het boek houden of geef je het weg?
Ik ga het boek laten zwerven.
Ga je vaker een boek van deze auteur lezen?
Als de auteur nog een boek uitbrengt, dan wil ik die zeker lezen.
Website van de uitgever:
Reactie plaatsen
Reacties