Van Anne van Zwieten mocht ik haar boek recenseren. Ik wil haar daar hartelijk voor danken.
Het boek is nog niet uit, het boek ligt vanaf 13 maart a.s. in de boekwinkels.
Subtitel:
Een zoektocht naar herkomst, liefde en wie je werkelijk bent.
Waar gaat het boek over?
Een indrukwekkende biografische roman over identiteit, verlangen en de zoektocht naar herkomst. Winalts reis brengt hem vrijheid, liefde én een waarheid die alles op scherp zet.
Winalt wordt in Oostenrijk geboren, maar groeit op in een Nederlands adoptiegezin, bij ouders die het beste met hem voorhebben. Toch sluimeren er vragen: waarom is hij afgestaan? Op wie lijkt hij eigenlijk? Zijn leven lang zoekt Winalt houvast in een wereld die nooit helemaal als de zijne voelt. Als volwassen man bevaart hij de wereldzeeën. Op het water voelt hij zich vrij, want hoe groot zijn verlangen naar geborgenheid ook is, het lukt hem maar niet om zich daaraan over te geven. Zelfs niet bij zijn grote liefde Eline. In de hoop dat antwoorden hem zullen helpen, gaat Winalt op zoek naar zijn biologische ouders. Maar de waarheid die hij ontdekt is pijnlijk en verwarrend. Niets is zoals hij het zich had voorgesteld. Wanneer hij uiteindelijk zelf vader wordt, komt Winalt voor een grote uitdaging te staan.
Bron: bol
Jaar van verschijnen:
2026
ISBN:
9789493244702
Bindwijze:
E-boek
Aantal pagina's:
152
Genre:
Romans
Verfilmd?
Het boek is nog niet verfilmd, maar het boek leent zich er erg goed voor om verfilmd te worden.
Wat vind je van het boek?
Bij het zien van de schitterende cover van De zoon van Anne van Zwieten wil je weten wie de man met de jongen is, wat ze van elkaar zijn. De titel van het boek geeft daar antwoord op.
De titel maakt je nieuwsgierig. Je wilt weten wat het verhaal van de zoon is.
De subtitel geeft een tipje van de sluier weer van wat je kunt verwachten.
In De zoon van Anne van Zwieten krijgt Winalt al jong te horen dat hij geadopteerd is. Vanaf dat moment zit hij met veel vragen, zoals waarom hij is afgestaan en wie hij dan echt is.
Als volwassen man bevaart hij de wereldzeeën en geniet hij van het vrije leven op het water waar hij niet te veel hoeft na te denken over van alles en nog wat.
Op een gegeven moment ontmoet hij een vrouw, maar hoe goed hij ook zijn best doet, hij houdt altijd afstand van zijn vriendin, ook al is hij op zoek naar geborgenheid. Ondertussen is hij op zoek naar zijn biologische ouders en zijn afkomst. Helaas is de waarheid over zijn afkomst niet wat hij gehoopt had en lopen de ontmoetingen niet altijd even soepel.
Dan krijgt hij een zoon en komt hij voor een grote uitdaging te staan. Zal hij het beter doen dan zijn biologische vader?
Meteen bij het lezen van de eerste pagina van De zoon van Anne van Zwieten word je meegezogen in het verhaal en wil je alleen maar verder lezen. Je wilt, net als Winalt, weten waarom Winalt is afgestaan, waarom zijn biologische moeder niet voor hem kon of wilde zorgen. Ook wil je weten hoe het zit met zijn biologische vader. Wist hij dat hij een zoon heeft? Heeft hij broers en zussen? Allemaal vragen waar je, zoals gezegd, net als Winalt benieuwd naar bent.
Daarnaast wil Winalt weten op wie hij lijkt, wat de overeenkomsten zijn met zijn biologische ouders.
De auteur heeft de zoektocht naar de identiteit van de hoofdpersoon en zijn gevoelens heel goed beschreven. Je voelt door de beeldende schrijfwijze van de auteur de gevoelens van de hoofdpersoon. Je voelt zijn gevoelens als radeloosheid, zoals als hij maar niets hoort van iemand waarvan hij iets wil horen. De woede, zoals het onbegrepen voelen als hij iets niet wil accepteren van iemand. De onzekerheid, zoals of iemand wel echt van hem houdt. Het verdriet, zoals als hij iemand mist, maar ook de vreugde, zoals als zijn zoon geboren is.
De belangrijkste personages zijn goed uitgediept. De auteur heeft er goed aangedaan om de verhalen van de biologische ouders te verdelen over het boek, zodat je in de loop van het verhaal steeds meer komt te weten over de ouders en waarom Winant is afgestaan. Doordat ze het zo verdeeld heeft, blijf je doorlezen om te weten te komen hoe het precies ziet, waarom iets is gebeurd.
Anne van Zwieten laat in De zoon goed zien hoe belangrijk het voor je is als je weet wat je afkomst is en wat je geërfd hebt aan genen van je ouders. Ze laat goed zien dat er in het verleden te gemakkelijk aan voorbij gegaan werd wat voor het kind het beste was als hij of zij geadopteerd zou worden, ook al wist men vroeger niet beter. Hoe het voor het kind was om geadopteerd te worden, zeker als het kind naar een ander land verhuisde. Je hoopt dat dat vandaag de dag anders is, dat men meer naar het kind zelf kijkt en meer begrip toont voor het kind.
De zoon van Anne van Zwieten is een boek dat je niet in de koude kleren gaat zitten. Je hebt geregeld te doen met Winant en later ook met zijn vriendin, omdat ze hem niet altijd begrijpt, ook al probeert ze begrip voor hem te hebben. Die kant heeft de auteur ook heel goed weten te beschrijven. De kant van de vriendin van Winant, hoe het is om te leven met iemand die zich nooit helemaal, of met veel moeite, bloot weet te geven. Altijd iets verborgen houdt, omdat hij er zelf nauwelijks mee om kan gaan.
Daarnaast heeft de auteur de zoektocht van Winant naar zijn biologische ouders ook heel goed weten te beschrijven. Het is schokkend om de waarheid over zijn biologische ouders te lezen. Hoe de een Winant heeft afgewezen en bij de ander wel welkom is, maar of Winant die persoon echt leert kennen is nog maar de vraag. Hoe dat komt, is ook schokkend, maar tegelijkertijd ook weer niet verbazingwekkend om te lezen.
Je vindt het alleen jammer dat een raad niet wilde kijken naar de oplossing die voor de hand lag om een bepaalde reden. Je vraagt je af hoe het leven van Winant eruit had gezien als men voor die oplossing had gekozen.
Het verhaal laat hiermee zien dat er ook veel grijze kanten aan een adoptieverhaal zitten van waarom een kind is afgestaan en dat dat niet altijd komt door iemand van wie je het in eerste instantie verwacht.
De zoon van Anne van Zwieten is een boek dat iedereen die met kinderen werkt, maar ook (toekomstige) adoptieouders zou moeten lezen, zodat ze begrijpen waarom een adoptiekind met veel vragen over zijn of haar herkomst zit en hoe het kan dat het adoptiekind zich in de steek gelaten voelt door zijn of haar biologische ouders, ook al heeft het kind zijn of haar biologische ouders nooit gekend en krijgt het veel liefde en zorg van andere opvoeders.
Geregeld word je aan het denken gezet, zoals over de rechten van de biologische ouders en de adoptiekinderen. Daar zijn genoeg dingen die verbeterd kunnen worden, zoals dat het voor een adoptiekind makkelijker zou moeten zijn om contact te kunnen leggen met zijn of haar biologische ouders, maar tegelijkertijd begrijp je ook wel weer dat het vanwege privacy niet kan.
Zorg dat je een doos met tissues bij de hand hebt, want er zitten een aantal emotionele momenten in, zoals het weerzien na vele jaren van twee personen. Het wonder dat twee stoere mannen tranen in de ogen doet krijgen, is een stukje waarbij je zelf ook, dankzij de beeldende beschrijving van de auteur, tranen in de ogen krijgt, maar ook om dat stukje moet glimlachen. Je ziet het namelijk voor je en kan voor veel ouders herkenbaar zijn.
Er zitten overigens wel meer herkenbare stukjes in, zoals voor schippers, die, net als de hoofdpersoon, een band met het water blijven houden. De vijftigplussers zullen geregeld (jeugd)sentiment ervaren, zoals als er cassettebandjes wordt geluisterd en de muziek die genoemd wordt, zoals van Whitney Houston en Frank Boeijen.
Kortom, De zoon van Anne van Zwieten is een aangrijpend, maar tegelijkertijd indrukwekkend boek over een man die als baby is afgestaan en later met zijn adoptieouders in Nederland is gaan wonen. Een man die op zoek gaat naar zijn biologische ouders en naar zichzelf. Die tijdens zijn leven worstelt met veel gevoelens, zich nooit helemaal geaccepteerd voelt, het gevoel hebben dat er altijd voor hem in plaats van met hem beslist wordt over van alles en nog wat en dol is op zijn vriendin en zoon, maar niet goed weet hoe daarmee om te gaan.
Het is een boek dat iedereen die met kinderen werkt en alle (toekomstige) adoptieouders zou moeten lezen, opdat men de adoptiekinderen beter begrijpt. Wat voor invloed het op het kind heeft voor de rest van zijn of haar leven als ze zijn afgestaan door hun biologische ouders.
Voldeed het boek aan je verwachtingen?
Ja, het boek voldeed aan mijn verwachtingen.
Wat vind je van de cover?
Het is een schitterende cover die bij het boek past.
Wat vind je van de titel van het boek?
De titel is erg goed gekozen. Het is een nieuwsgierig makende titel.
Wat vind je van de subtitel van het boek?
De subtitel is erg goed gekozen. Je krijgt meteen een idee van wat je te wachten staat.
Wat vind je van de schrijfstijl?
Het boek is op een vlotte en beeldende manier geschreven, waardoor het boek vlot wegleest. Tijdens het lezen heb je het gevoel dat je erbij bent, dat je het verhaal vanaf de zijlijn zelf meemaakt.
Hoe origineel is het verhaal?
Het verhaal is erg origineel.
Hoe actueel is het boek?
Het boek is erg actueel en zal dat altijd blijven, omdat er altijd adoptiekinderen zullen blijven die worstelen met hun identiteit, hun afkomst en willen weten waarom ze zijn afgestaan.
Wat vind je van de opbouw van het verhaal?
De auteur heeft het verhaal erg goed opgebouwd. Het verhaal is op een chronologische manier geschreven, waarbij er soms teruggeblikt wordt in de tijd.
Zat je direct in het verhaal?
Ja, ik zat direct in het verhaal.
Weet dit boek je aandacht vast te houden?
Ja, het boek weet je aandacht vast te houden. Als je er eenmaal in bent begonnen, kun je niet meer stoppen met lezen, omdat je wilt weten of de hoofdpersoon zijn biologische ouders ooit zal vinden en wat de reactie van ze is, of ze blij zijn om hem te zien of niet. Ook wil je weten waarom Winant is afgestaan.
Heeft het plot je verrast?
Niet echt, maar dat is in dit geval niet erg.
Is het verhaal geloofwaardig?
Het verhaal is van begin tot eind geloofwaardig.
Zijn de personages in het boek geloofwaardig?
De personages zijn stuk voor stuk geloofwaardig.
Zie je de personen groeien?
Ja, je ziet de personen uiteindelijk groeien.
Welke persoon vond je het leukst en waarom?
De moeder van karl, omdat ze een hartelijke vrouw is waarin geen kwaad zit. Je sluit haar meteen in je hart als je over haar leest.
En aan wie had je een hekel en waarom?
Ik kan niet zeggen aan wie ik een hekel heb, want dan zou ik te veel verraden en dat is, zoals jullie onderhand wel weten, niet de bedoeling. 😉
Zou je bevriend kunnen zijn met de hoofdpersoon?
Ja, ik zou wel bevriend met de hoofdpersoon kunnen zijn.
Begrijp je de beweegredenen van de personen?
Van sommige personen begrijp ik ze, ook al keur ik niet alles goed, zoals als een persoon die met drank op de weg op gaat. Van andere personen begrijp ik ze totaal niet, zoals waarom iemand een ander niet wat meer tijd gunt met een ander.
Wat vond je van de locaties in het boek?
De locaties klinken heel mooi.
Heeft de auteur je kunnen raken?
Ja, de auteur heeft me weten te raken. Het verhaal van de hoofdpersoon heeft me van begin tot eind geraakt.
Mooie quote in het boek:
Maar hij treuzelde en bleef in plaats daarvan een poosje naar het geruststellende geluid van de motoren luisteren, die voor hem voelden als een jeugdvriend met wie je bent opgegroeid en die alles van je weet.
Zou je het boek aanraden?
Ik kan iedereen het boek aanraden.
Voor welke doelgroep zou dit boek geschikt kunnen zijn?
Voor eenieder die met kinderen werkt en voor (toekomstige) adoptieouders.
Hoeveel boekjes geef je het boek?
📔📕📗📘📙
Ga je het boek nog een keer lezen?
Misschien.
Ga je het boek houden of geef je het weg?
Het is een e-boek, die kan ik niet weggeven.
Ga je vaker een boek van deze auteur lezen?
Ja, dat ga ik zeker doen.
Website van de auteur:
Website van de uitgever:
Reactie plaatsen
Reacties