Van Elikser UITGEVERIJ mocht ik dit boek recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.
Subtitel:
Trijntjes en Wikjes
Waar gaat het boek over?
In deze bijzondere familiegeschiedenis beschrijft Trijntje Wikje van den Hoek zes generaties Wikjes en Trijntjes. Ze reconstrueert het verborgen verleden van haar vrouwelijke voorouders aan moederskant aan de hand van gevonden feiten en kleurt het vervolgens in. Ondertussen legt ze verbanden tussen hun levens, dat van haar moeder en dat van haarzelf. Ze ontdekt frappante gelijkenissen, vindt tastbare herinneringen, schetst de emancipatie van vrouwen, vertelt over de impact van alzheimer en leert hoe het verleden sporen nalaat in volgende generaties. De eerste vrouw uit dit boek is geboren in 1797. De laatste vrouw, de ik-persoon in het verhaal, heeft als enige beide namen gekregen. Elk van de vrouwen wordt beschreven in een afzonderlijk hoofdstuk. De vrouwen, stuk voor stuk intelligent, zijn bewust of onbewust door de tijdgeest belemmerd in hun ontplooiing. Eenvoudigweg omdat ze vrouw zijn. Een bijzondere, boeiende vertelling. Behalve kracht, laat de schrijfster ook kwetsbaarheid zien van de beschreven vrouwen, ook die van haarzelf.
Bron: bol
Over de auteur:
Na een jarenlange carrière bij de (semi)overheid besluit Reina van den Hoek het roer om te gooien. Ze schoolt zich om tot fotograaf en volgt schrijftrainingen. Snel daarna verhuist ze met haar gezin naar het buitenland. Eenmaal terug in Nederland verdiept ze zich in haar familiegeschiedenis met dit debuut als resultaat.
Bron: achterkant boek
Omslagontwerp:
Evelien Veenstra
Binnenwerk:
Evelien Veenstra
Jaar van verschijnen:
2024
Druk:
1e druk
ISBN:
9789463657099
Bindwijze:
Paperback
Aantal pagina's:
202
Genre:
Sociologie
Verfilmd?
Voor zover bekend is dit boek (nog) niet verfilmd. Het boek leent zich er ook niet echt voor om verfilmd te worden, omdat de verhalen van de Trijntjes en Wikjes te kort zijn om verfilmd te worden.
Wat vind je van het boek?
Bij het zien van de schitterende cover van Moeders en dochters van Reina van den Hoek wil je weten of de vrouw op de cover echt heeft bestaan of dat het uit de fantasie van de schilder is gekomen. Het is in ieder geval een cover die bij het boek past. Toch is het ergens jammer dat er geen collage van de Trijntjes en Wikjes is gemaakt en als cover heeft gediend. Dat had het boek net wat meer laten zien dat het boek autobiografisch is.
Sowieso is het jammer dat er geen foto’s in staan. Als die erin hadden gestaan, was het boek compleet geweest.
De titel is erg goed gekozen, want daar draait het in dit boek om. Je wilt, mede door de titel, maar ook door de subtitel, het boek gaan lezen, omdat je wilt weten wie Trijntjes en Wikjes waren, wat ze met elkaar gemeen hebben en wat ze van elkaar waren.
In Moeders en dochters gaat Reina van den Hoek op zoek naar de geschiedenis van haar voormoeders. Ze doet dat niet zomaar, ze gaat daarmee op zoek naar zichzelf. Ze is benieuwd hoe het zit met haarzelf, haar karakter en de dingen waar ze van houdt en niet houdt, haar doen en laten, tot in hoeverre die erfelijk belast zijn, in welke opzichten ze op haar voormoeders lijkt en wat ze gemeen hebben met elkaar. Het is een bijzondere reis die begint in 1797 en eindigt bij haarzelf in het heden.
Reina van den Hoek heeft zich erg goed ingeleefd in haar voormoeders in Moeders en dochters. Ondanks dat de auteur zelf moest bedenken hoe de geschiedenissen van haar voormoeders grotendeels zijn gegaan, zouden de levens van haar voormoeders van begin tot eind zo gegaan kunnen zijn, zoals als een voormoeder van de auteur liever in de werkplaats van haar vader is dan in de keuken. Wat goed laat zien dat je de verhalen in het tijdsbeeld moet plaatsen. Vroeger hadden vrouwen veel minder rechten en mochten ze heel veel niet. Iets wat vandaag de dag nauwelijks is voor te stellen. Je hebt dan ook te doen met de voormoeders dat ze niet datgene mochten doen wat ze ook graag wilden of liever wilden dan waar ze voorbestemd voor waren.
De auteur heeft feit en fictie heel mooi met elkaar weten te verweven. Tijdens het lezen heb je niet door wat echt is en wat fictief is.
De levens zijn in vogelvlucht geschreven, maar wel zo dat je je toch een beeld kunt vormen van de voormoeders van de auteur. Je krijgt meteen een beeld van vrouwen die onderdanig zijn, vaak omdat het niet anders kon, dat dat toen zo was, maar dat ze, wanneer het erop aankwam, voor zichzelf opkwamen, zoals als een van de voormoeders voelt dat het allemaal te zwaar wordt voor haar en wil verhuizen. De levens van de voormoeders van de auteur laten stuk voor stuk zien dat ze sterke vrouwen zijn.
Je merkt aan alles dat de auteur niet over één nacht ijs is gegaan voor dit boek, dat ze veel onderzoek heeft gedaan, zoals de moeite om een testament van een van haar voormoeders te vinden.
Ze heeft duidelijk de woorden gewogen en gewikt voordat ze die aan het papier toevertrouwde.
Wat opvalt is dat de meeste voormoeders iets gemeen hebben met elkaar en dat eenieder er op haar eigen manier mee omgaat, om wat voor reden dan ook. Het is bizar om te lezen dat dat vaak van generatie op generatie over gaat, dat ze ermee moeten zien te handelen. Je hebt steeds te doen met de Trijntjes en de Wikjes.
De levensverhalen laten ook zien wat verlies van een dierbare met iemand kan doen, wat voor impact dat heeft op de nabestaanden. Hou een doos met tissues bij de hand voor de emotionele momenten, zoals als een zus afscheid neemt van haar broertje.
Het is mooi van Reina van den Hoek dat ze in Moeders en dochters af en toe haar kijk op het voorgaande stuk geeft, zoals in hoeverre ze op een voormoeder lijkt, zoals als een voormoeder naar een andere plaats verhuist en hoe ze zich daarbij voelt en wat de auteur met die voormoeder gemeen heeft.
Ook is het interessant om over haar jeugd te lezen, zoals de tocht met een vriendinnetje door haar ouderlijk huis, waarbij je stiekem ook wel moet lachen waarom ze daarna niet meer naar een plek durft. Tegelijkertijd begrijp je haar.
Ze is open en eerlijk over haar eigen gevoelens, zoals de dubbele gevoelens die ze heeft bij een voormoeder. Enerzijds heeft ze haar als voorbeeld, maar tegelijkertijd veroordeelt ze haar. Ze heeft haar gevoelens heel goed weten te beschrijven. Sowieso heeft ze haar gevoelens, ook over andere dingen, zoals de schuldgevoelens naar haar moeder toe, goed weten te beschrijven. Je begrijpt haar, maar tegelijkertijd zou je tegen haar willen zeggen dat ze niet te streng voor haarzelf moet zijn.
Wat ook mooi is, is dat de auteur tussendoor wat vertelt over de Nederlandse geschiedenis, zoals over de feministische golf en tot hoever ze zelf eraan heeft meegedaan. Sowieso is het mooi om te lezen over de veranderingen in Nederland, zoals over de komst van een spoorlijn waarmee een voormoeder van de auteur graag reisde.
Reina van den Hoek houdt je in Moeders en dochters geregeld een spiegel voor, maar ook voor zichzelf, zoals over de kijk op kindersterfte. Je beseft dat je daar inderdaad altijd te gemakzuchtig, te kil mee omging, dat het veel erger was voor de ouders dan je dacht, omdat veel ouders ogenschijnlijk onverschillig ermee omgingen, leek het of het ze niets of niet zoveel deed.
Wat de auteur op latere leeftijd besefte, kan voor veel mensen herkenbaar zijn, omdat ze dat zelf ook hebben ervaren. Sowieso zitten er genoeg herkenbare stukjes in, zeker voor de ‘oudere’ lezers, zoals de ijsbloemen op de ramen in vroeger winters.
Het boekje van een van de voorouders van de auteur wil je zelf inzien, ook al begrijp je dat dat vanwege de kwetsbaarheid niet kan.
Kortom, Moeders en dochters van Reina van den Hoek is een indrukwekkend boek. Het is mooi en interessant om te lezen hoe de auteur zoekt naar vergelijkingen met haar voormoeders en waarin ze op ze lijkt. Het verhaal laat zien hoe genen doorwerken op latere generaties.
Voldeed het boek aan je verwachtingen?
Ja, het boek voldeed aan mijn verwachtingen.
Wat vind je van de cover?
Het is een schitterende cover die bij het boek past.
Wat vind je van de titel van het boek?
De titel is erg goed gekozen, want daar draait het om in dit boek.
Wat vind je van de subtitel van het boek?
De subtitel is erg goed gekozen, want zij zijn de belangrijkste personen in dit boek.
Wat vind je van de schrijfstijl?
Het boek is op een vlotte, beeldende en pakkende manier geschreven, waardoor het boek vlot wegleest.
Wat vind je van de opbouw van het verhaal?
Het verhaal is goed opgebouwd. Het boek is op een chronologische manier geschreven, waarbij er geregeld teruggeblikt wordt in de tijd.
Zat je direct in het verhaal?
Ja, ik zat er direct in.
Weet dit boek je aandacht vast te houden?
Ja, het boek weet je aandacht vast te houden.
Wat vond je van de locaties in het boek?
Leeuwarden en Bolsward zijn mooie plaatsen en de andere plaatsen klinken ook mooi.
Heeft de auteur je kunnen raken?
De auteur heeft me diverse keren weten te raken, zoals de kindersterfte waar de meeste voorouders mee te maken kregen, heeft me geraakt, maar ook het verlies van ouders van jonge kinderen heeft me geraakt en zo zijn er meer stukjes die me geraakt hebben, zoals een van de voormoeders haar man heeft verloren en wat er dan met die voorouder gebeurd, heeft me geraakt en zo zijn er meer stukjes die me geraakt hebben.
Mooie quote in het boek:
Ik kleur het leven van de vrouwen in met mijn penseel, gedoopt in mijn eigen verleden.
Zou je het boek aanraden?
Ik kan iedereen het boek aanraden.
Voor welke doelgroep zou dit boek geschikt kunnen zijn?
Voor eenieder die van op waarheid gebaseerde familieverhalen houdt.
Hoeveel boekjes geef je het boek?
📔📕📗📘
Ga je het boek nog een keer lezen?
Nee, ik ga het boek niet nog een keer lezen.
Ga je het boek houden of geef je het weg?
Ik ga het boek laten zwerven.
Ga je vaker een boek van deze auteur lezen?
Ja, dat ga ik zeker.
Leesfragment:
Ga naar UITGEVERIJ Elikser om een leesfragment van het boek te lezen.
Website van de auteur:
Website van de uitgever:
Reactie plaatsen
Reacties