Van André Dierick mocht ik zijn boek recenseren. Ik wil hem daar hartelijk voor danken.
Subtitel:
Deel 1: Vierwoudstrekenmeer
Deel 2: Berner Oberland
Waar gaat het boek over?
Tussen azuurblauwe meren en eeuwige sneeuwtoppen beleeft Anton een vakantie die hem meer brengt dan hij ooit had verwacht. Een serie wandelingen, fietstochten en andere activiteiten groeit uit tot een ontdekkingsreis vol ontmoetingen, ontroering en onverwachte spanning. Anton raakt in gesprek met onbekenden. Hij geniet van alledaagse situaties en wordt telkens weer overweldigd door het grootse alpenlandschap. Verwondering in de Alpen – Vakantieverhalen, neemt je mee over alpenweiden met gentianen, langs spiegelende bergmeren en door charmante dorpen. Gedreven door nieuwsgierigheid en verwondering laat Anton zich verrassen door alles wat op zijn pad komt. Hij worstelt met hoogtevrees, een vastlopende fietsketting, onverwachte mist en een avond die nét iets te gezellig was. Ook raakt hij ontroerd door een kloosterkerk, geniet intens van een eenvoudig strandbad en kijkt met aandacht naar andere mensen om hem heen. Met oog voor detail, milde humor en zelfspot is dit geen reisgids of avonturenroman, maar een warm en toegankelijk boek met verhalen over reizen, kijken en beleven. Het laat zien hoe juist het alledaagse bijzonder kan worden.
Bron: bol
Omslagontwerp:
André Dierick
Binnenwerk:
André Dierick
Jaar van verschijnen:
2026
Druk:
1e druk
ISBN:
9789403888385
Bindwijze:
Paperback
Aantal pagina's:
154
Boekcategorie:
Reisverhalen
Verfilmd?
Voor zover bekend is het boek (nog) niet verfilmd, maar het boek leent zich er ook niet echt voor om verfilmd te worden.
Wat vind je van het boek?
Bij het zien van de mooie cover van Verwondering in de Alpen van André Dierick krijg je meteen een vermoeden waar het boek zich afspeelt.
De titel maakt je nieuwsgierig naar het boek en de Alpen.
De subtitel geeft goed weer waar de verhalen zich afspelen.
Het boek bestaat, zoals de subtitel al aangeeft, uit twee delen. Je hoeft de twee delen niet op volgorde te lezen. Je kunt zelf bepalen of je met het eerste of tweede deel begint.
In Verwondering in de Alpen van André Dierick neemt Anton je mee tijdens zijn twee vakanties in de Alpen. Hoewel beide vakanties overeenkomsten hebben, zoals hoe de hoofdpersoon, Anton, zich beweegt tijdens zijn vakanties, zoals per fiets en de benenwagen, zijn de twee vakanties verder totaal verschillend van elkaar en maakt Anton verschillende dingen mee, ontmoet hij verschillende mensen en komt hij op veel plaatsen waar hij het een ander meemaakt, leuke en soms minder leuke dingen. Ook leert hij op beide vakanties wijze lessen van wat hij beter niet kan doen, wat wel en waar hij op moet letten.
Verwondering in de Alpen van André Dierick is in dagboekvorm geschreven. Dat is op zich goed, maar het is jammer dat de auteur ervoor heeft gekozen om te vertellen wat Anton heeft meegemaakt van dag tot dag. Op een enkel stukje na is het nog net geen opsomming, maar veel scheelt het niet. De auteur had er beter aangedaan om zich in Anton te verplaatsen en dan de belevenissen van dag tot dag te beschrijven, alsof hij zijn verhaal aan het papier toevertrouwt, aan het papier vertelt, zoals veel mensen doen als ze een dagboek bijhouden. Dat had het dagboek levendiger en persoonlijker gemaakt, want het zijn mooie, indrukwekkende en grappige avonturen die Anton beleeft. Als daar dan ook nog elke dag een foto van iets wat Anton heeft gezien die dag bij was geplaatst, dan was het een top dagboek geweest. De foto’s hoeven niet echt te zijn, ze hadden ook met AI gemaakt kunnen worden. Dit zijn de twee enige minpunten van het boek.
Ondanks dat het dagboek niet geschreven is zoals men normaal een dagboek schrijft, leest het boek evengoed vlot weg.
Verwondering in de Alpen van André Dierick zou je mee op reis kunnen nemen als je naar de Alpen gaat. Hoewel er geen precieze adressen in staan, nodigen de plaatsen die beschreven zijn je wel uit om ze te bezoeken, om ze met eigen ogen te aanschouwen. Door de beeldende schrijfwijze van de auteur kun je de plaatsen bijna voor je zien. Je begrijpt de verwondering van Anton dan ook.
Wat mooi is aan Anton, is dat hij sommige trajecten meerdere keren maakt, maar dan op een verschillende manier, waardoor hij steeds een ander beeld krijgt van hetzelfde traject. Het nodigt je ooit om dat zelf ook op die manier te doen, net zoals Anton je laat zien waarom het leuker is om op de bonnefooi ergens heen te gaan dan alles van stap tot stap te plannen. Hoewel je soms beter wel op de tijd kunt letten als je een trein wilt halen, zoals Anton op een van de dagen laat zien waarin hij van het een in het ander valt en hij bij een eetgelegenheid erop wordt gewezen wanneer de laatste trein gaat. Als je niet oplet, dan kan het zijn dat je in korte tijd een soort van marathon moet lopen/rennen. Je zit dan ook in spanning en vreest dat Anton het niet gaat halen. Of Anton de trein wel of niet gehaald heeft, dat kun je zelf in het boek gaan lezen.
Wat Anton ook laat zien, is wat voor soort kleding je mee moet nemen naar de Alpen, waar je rekening mee moet houden en waarom. Het is niet met zoveel woorden beschreven, maar de beschrijvingen van de weertypen spreken voor zichzelf, ook door de ervaringen van Anton, waardoor je de juiste kleding in de koffer(s) stopt.
Je leert ook van een aantal dagboekfragmenten, zoals over hoe Zwitserland is ontstaan. Het zijn interessante en leerzame stukjes om te lezen. Je merkt daaraan dat de auteur veel onderzoek heeft gedaan voor zijn boek. Ook laat de auteur via Anton zien dat niet alle dieren om te knuffelen zijn. Dat stukje laat zien dat karma een heerlijke bitch kan zijn. Je moet er smakelijk om lachen, vooral omdat je dat zo voor je ziet.
Sowieso moet je geregeld lachen om een stukje, zoals om een hond,hoe hij kijkt naar zijn dame als hij een berisping krijgt. Voor veel hondenbaasjes zal dat herkenbaar zijn. Ook moet je lachen om de zelfspot die Anton af en toe heeft, zoals als hij merkt dat er naar hem gelachen wordt en hij beseft hoe hij er die dag uitziet.
Het is fijn dat Anton niet alle plaatsen even mooi vindt en dat dat eerlijk is beschreven. Het is steeds goed onderbouwd over waarom Anton iets niet mooi vindt, zoals bepaalde huizen en plaatsen. Daardoor is het geen boek geworden van dat alles mooi is en dat er geen op- en aanmerkingen zijn. Weliswaar verschillen smaken, maar het is goed om te lezen dat Anton een eigen smaak heeft.
Hier en daar beleeft Anton een spannend moment en zit je als lezer zelf ook in spanning, zoals als een paraglider een tocht maakt die niet helemaal gaat zoals het had moeten gaan. Je hoopt dat het goed afloopt. De auteur heeft in dat stukje de spanning goed weten op te bouwen.
Wat de auteur ook goed heeft weten te beschrijven, zijn diverse gesprekken, zoals tussen Anton en de zoon van het echtpaar van een verblijf waar Anton verblijft. De zoon geeft Anton, maar ook de lezers, een wijze les over hoe men met mensen als die zoon om zou moeten gaan. Je beseft daardoor weer dat niet iedereen hetzelfde is, dat iedereen zo zijn en haar talenten heeft.
Bij het gesprek met een boerin voel je de liefde van de boerin voor de plaats waar ze woont. Ze spreekt er met zoveel liefde over, maar geeft ook aan waarom je daar niet het hele jaar kunt wonen. Je begrijpt waarom ze daar niet meer weg wil. De auteur heeft dat erg goed weten te beschrijven.
Zorg overigens dat je gegeten en gedronken hebt, want je krijgt trek in het genoemde lekkers, zoals in rösti en kaasfondue. Bij het laatste heeft Anton ook een wijze les voor de lezers. Hij heeft dat zelf getest, net zoals dat hij heeft getest om iets te drinken waarvan je beter niet te veel kunt drinken als je de andere dag geen bekend huisdier op bezoek wilt hebben.
Kortom, het is jammer dat André Dierick Verwondering in de Alpen niet vanuit de hoofdpersoon heeft geschreven zoals dat men in dagboeken normaliter doet, maar evengoed is het een indrukwekkend boek, ook al is het geen standaard reisgids.
Voldeed het boek aan je verwachtingen?
Niet helemaal, ik had verwacht dat het dagboek vanuit de hoofdpersoon is geschreven.
Wat vind je van de cover?
Het is een mooie cover die bij het boek past.
Wat vind je van de titel van het boek?
De titel is erg goed gekozen, want de plaatsen zijn wonderbaarlijk.
Wat vind je van de subtitel van het boek?
De subtitel is erg goed gekozen, je weet meteen waar beide vakanties zich afspelen.
Wat vind je van de schrijfstijl?
Het boek is beeldend geschreven en leest vlot weg, al neigt de stijl soms wel erg naar een opsomming.
Wat vind je van de opbouw van het verhaal?
Het verhaal is op een chronologische manier geschreven, wat juist goed is.
Zat je direct in het verhaal?
Ja, ik zat direct in het verhaal.
Weet dit boek je aandacht vast te houden?
Ja, het boek weet je aandacht vast te houden.
Wat vond je van de locaties in het boek?
De locaties klinken over het algemeen mooi.
Heeft de auteur je kunnen raken?
Raken is een groot woord. Ondanks dat ik het jammer vind dat het boek niet vanuit de hoofdpersoon is geschreven, heb ik toch wel genoten van het boek.
Quote die me raakte:
Een koe is geen speelgoed en ook geen knuffelbeer.
Zou je het boek aanraden?
Ik kan iedereen het boek aanraden.
Voor welke doelgroep zou dit boek geschikt kunnen zijn?
Voor eenieder die van reisverhalen houdt.
Hoeveel boekjes geef je het boek?
📔📗📕
Ga je het boek nog een keer lezen?
Nee, ik ga het boek niet nog een keer lezen.
Ga je het boek houden of geef je het weg?
Ik ga het boek laten zwerven.
Ga je vaker een boek van deze auteur lezen?
Ja, dat ga ik zeker.
Website van de auteur:
Reactie plaatsen
Reacties