Ik ben een kei in doemscenario's verzinnen en ik doe dat nooit bewust. Mijn hersenen nemen op zijn tijd graag een loopje met mij. Als mijn man net weg is ergens naartoe en ik hoor even later allerlei sirenes van ambulances, brandweer en politie, dan vrees ik dat er wat met hem is gebeurd en ik ben dan ook altijd blij als ik in Whatsapp zie dat er gelukkig niets met hem is gebeurd. Uiteraard hoop ik dat al die sirenes voor de ander voor niets waren en dat het meeviel. Is er iets met onze kat, dan vrees ik ook het ergste en ook dat blijkt achteraf vaak loos alarm en heb ik me voor niets het ergste in mijn hoofd gehaald. Als de dokter even wacht met antwoord geven of bedenkelijk kijkt, dan vrees ik ook het ergste en ook dat valt meestal mee. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Bij al die vrezen verzint mijn brein de gekste en de ergste doemscenario's. Ik probeer mezelf dan wel gerust te stellen door te proberen te bedenken dat al die doemscenario's nergens opslaan en dat het vast wel meevalt, dat er niets ernstigs is gebeurd en dat het goedkomt, maar dat lukt me niet altijd. Ik ben pas echt gerustgesteld als ik zeker weet dat er niets met mijn man is gebeurd, dat alles goed is met onze kat, dat de dokter zegt dat het niets ernstigs is, enzovoort.
Verzin jij vaak doemscenario's?
Reactie plaatsen
Reacties