Van Uitgeverij Aspekt mocht ik dit boek recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.
Waar gaat het boek over?
Als een gevierd kunstenaar zelfmoord pleegt, blijft zijn vrouw Cleo ontroostbaar achter. Dit proces wordt nog verergerd doordat er plotseling vervalsingen van zijn werk op de markt komen. Samen met haar galeriehouder doet ze aangifte op het politiebureau in Maastricht. Helaas wordt de zaak niet erg serieus genomen en keren ze onverrichter zake weer terug bij de galerie. Als er na drie maanden nog niets is gebeurd, gaat Cleo zelf op pad om de vervalser op te sporen. Dit heeft echter grote gevolgen en hiermee riskeert zij haar leven. Wat voor haar als een missie begon, eindigt in een groot drama.
Bron: bol
Over de auteur:
Van Eugénie Brands verscheen eerder Een witte raaf (2017), Het zeepaardje (2018) en De klusjesman (2022).
Bron: achterkant boek
Omslagontwerp:
Christian Ouwens
Binnenwerk:
Maureen Vermeulen
Jaar van verschijnen:
2025
ISBN:
9789464872903
Bindwijze:
Paperback
Aantal pagina's:
136
Genre:
Thriller
Verfilmd?
Voor zover bekend is het boek (nog) niet verfilmd, maar het boek leent zich er erg goed voor om verfilmd te worden.
Wat vind je van het boek?
Bij het zien van de mooie cover van De vervalser van Eugénie Brands wil je weten wat het schilderij voor moet stellen. Zo te langer je er naar kijkt, zo te meer je ziet. De kans is groot dat iedereen weer iets anders in het schilderij ziet en dat maakt het schilderij extra mooi. Aan het begin van het boek kun je het complete schilderij zien en lezen wat het schilderij voor moet stellen en wie het schilderij geschilderd heeft.
Hoewel de titel van alles kan betekenen, krijg je bij het lezen van de titel en bij het zien van het schilderij al een vermoeden om wat voor vervalser het in het boek zal gaan.
In De vervalser van Eugénie Brands zit Cleo na een paar jaar nog steeds diep in de rouw om de dood van haar man. Op een dag wordt ze gebeld door haar galeriehouder met de mededeling dat hij drie schilderijen van haar overleden man heeft gekocht. Cleo gaat naar Maastricht en ontdekt dat de schilderijen vervalsingen zijn. Cleo gaat samen met de galeriehouder naar de politie en ze doen aangifte van kunstvervalsing. Helaas wordt de zaak niet serieus genomen en dat zet, terecht, kwaad bloed bij Cleo.
Na drie maanden heeft ze nog niets gehoord van de politie en gaat ze, nadat ze eerst contact heeft opgenomen met de politie, die haar afwimpelde, zelf op onderzoek uit. Iets wat ze beter niet alleen had kunnen doen, omdat dat grote gevolgen heeft en ze riskeert daarmee zelfs haar leven.
Meteen vanaf de eerste pagina van De vervalser van Eugénie Brands word je meegezogen in het verhaal. Je hebt meteen te doen met Cleo en je wilt weten wat er precies is gebeurd in het verleden. Voor diegenen die een dierbare hebben verloren, zal het rouwproces van Cleo (deels) herkenbaar zijn, omdat ze die stadia ook hebben doorlopen en geen afscheid kunnen nemen van de spullen van de overleden dierbare.
Gaandeweg het verhaal blijkt dat Cleo in dat opzicht nog meer op haar bordje heeft gekregen. Je begrijpt daardoor nog beter waarom ze zo vasthoudt aan het verleden.
De auteur heeft de belangrijkste personages goed uitgediept. Ze heeft er goed aangedaan om steeds iets meer los te laten over de belangrijkste personen. Je wilt alleen daarom al verder lezen, om er bijvoorbeeld achter te komen waarom iemand zelfmoord heeft gepleegd.
Eugénie Brands heeft zich in De vervalser erg goed ingeleefd in de personages. Niet alleen in die van Cleo, maar ook in die van andere personen, zoals in de vervalser en de galeriehouder. Ze heeft hun gevoelens, zoals verdriet en woede, maar ook hun gedachten, goed weten te beschrijven. Door de beeldende schrijfwijze van de auteur voel je haast de gevoelens en ben je net zo kwaad als Cleo, als ze het gevoel heeft dat ze niet serieus wordt genomen, zoals bij de kunstvervalsingen. Je leeft dan ook continu mee met haar en je hoopt dat de vervalser gepakt wordt.
Geregeld vraag je je af wat jezelf gedaan zou hebben als je in de schoenen van Cleo had gestaan. Of je ook de moed had om alleen naar een afgelegen plek te gaan. Je bewondert haar voor haar vasthoudendheid, dat ze zich niet zomaar aan de kant laat schuiven, dat ze gaat voor gerechtigheid, maar je vraagt je op een gegeven moment wel af of ze daarin niet te ver gaat, te veel risico’s neemt. Je hoopt dan ook dat het goed afloopt met Cleo.
Eugénie Brands heeft in De vervalser de spanning goed weten op te bouwen. Spannende momenten, zoals in een loods en waarbij je in spanning zit, worden afgewisseld met wat rustigere momenten, zoals wanneer iemand ergens bij zinnen komt en op een rustige manier iets vraagt, ook al voelt de persoon zich anders.
Het plot is erg goed geschreven, het is een plot die niet echt verrassend is, al is iets anders wel weer verrassend, omdat je iets anders had verwacht. Dat het plot niet helemaal verrassend is, is in dit geval niet erg.
De laatste hoofdstukken laten goed zien wat een kat in het nauw doet.
Soms moet je lachen, zoals als Cleo beseft dat ze in bepaalde opzichten ouderwets aan het worden is, zoals op het gebied van ambachten. Iets wat vooral de oudere lezers zullen herkennen en daarom moeten lachen, maar je begrijpt Cleo ook wel. Velen zullen het met haar eens zijn.
De vervalser van Eugénie Brands laat zien hoe schimmig de kunstwereld kan zijn. Door dit boek besef je hoe bizar het is dat mensen kunstvervalsers eren, ze op een voetstuk plaatsen, omdat ze een kunstwerk zo precies hebben nagemaakt, maar als je er goed over nadenkt, dan is het een soort van broodroof. Het is dan ook verbazingwekkend dat er in ons land niet net zo’n wet is als in Frankrijk, wat kunstvervalsing aangaat.
De auteur heeft er dan ook goed aangedaan om dit boek te schrijven. Het verhaal is weliswaar fictief, maar had zomaar, een gevoel dat je tijdens het lezen ook hebt, van begin tot eind waargebeurd kunnen zijn. Velen kennen een beroemde kunstvervalser, die, als je dit boek hebt gelezen, wat erg bizar is, vereerd werd. Je vraagt je af hoeveel kunstvervalsers er zijn en hoeveel kunstvervalsingen er zijn. Tegelijkertijd wil je dat ook weer niet weten, omdat je weet dat het je boos maakt als je de aantallen hoort.
Je krijgt een mooi, maar ook een minder mooi kijkje in de kunstenaarswereld. De mooie kanten voor een kunstenaar is dat zijn werk verkocht wordt aan mensen die zijn kunst waarderen. Je krijgt een goed beeld van hoe dat in zijn werk gaat en waarom een kunstwerk al verkocht kan zijn voordat iedereen naar de kunstwerken mag kijken in een galerie.
Het verhaal laat ook goed zien dat er veel nijd en jaloezie is in de kunstenaarswereld. Het verhaal laat daarmee goed zien wat jaloezie met iemand kan doen.
De auteur heeft er ook goed aangedaan om wat over het modellenwerk voor kunstenaars in het verhaal te verwerken. Ze laat daarmee zien dat er niets mis mee is om model te staan voor kunstenaars, of dat nu naakt is of gekleed. Ze heeft heel mooi de eerste gevoelens van iemand die net met modellenwerk begon en hoe die daarin groeide, beschreven. Ze laat daarmee zien dat ook modellen, vooral in het begin, zich generen.
Zorg overigens dat je gegeten hebt, want je kunt soms trek krijgen in de genoemde gerechten, zoals in een frietje zuurvlees zoals ze die alleen in Limburg kunnen maken.
Kortom, het is heel goed van Eugénie Brands dat ze De vervalser heeft geschreven. Ze laat met haar boek zien hoe erg het is als een kunstwerk vervalst wordt en dat men er dan ook nog eens aan probeert te verdienen, te doen alsof het nagemaakte schilderij van de originele schilder is, terwijl dat niet zo is. Dat je daarmee niet alleen onwetende mensen bedot, maar ook geen eer hebt voor de originele kunstenaar, ook al beweert men anders.
Voldeed het boek aan je verwachtingen?
Ja, het boek voldeed aan mijn verwachtingen.
Wat vind je van de cover?
Het is een mooie cover die bij het boek past.
Wat vind je van de titel van het boek?
De titel is erg goed gekozen, want daar draait het boek om.
Wat vind je van de schrijfstijl?
Het boek is op een vlotte en beeldende manier geschreven. Tijdens het lezen heb je het gevoel dat je het verhaal vanaf de zijlijn zelf meemaakt.
Hoe origineel is het verhaal?
Het verhaal is erg origineel.
Hoe actueel is het boek?
Ik zou willen schrijven dat het boek inmiddels achterhaald is, dat kunstvervalsingen tot het verleden horen, maar dat is helaas niet het geval. Het boek is erg actueel en ik vrees dat het boek altijd actueel zal blijven. Evengoed hoop ik dat er in ons land net zulke straffen komen voor kunstvervalsingen als in Frankrijk.
Wat vind je van de opbouw van het verhaal?
Het verhaal is goed opgebouwd. Het verhaal is op een chronologische manier geschreven, waarbij er soms teruggeblikt wordt in de tijd als het verhaal erom vraagt.
Zat je direct in het verhaal?
Ja, ik zat direct in het verhaal.
Weet dit boek je aandacht vast te houden?
Ja, dit boek weet je aandacht vast te houden. Als je eenmaal in het boek bent begonnen, kun je niet meer stoppen met lezen, omdat je wilt weten wie de vervalser is en of de vervalser uiteindelijk gepakt wordt.
Heeft het plot je verrast?
Deels wel, deels niet.
Is het verhaal geloofwaardig?
Het verhaal is van begin tot eind geloofwaardig.
Zijn de personages in het boek geloofwaardig?
De personages zijn stuk voor stuk geloofwaardig.
Zie je de personen groeien?
Ja, een van de personen zie je uiteindelijk groeien.
Welke persoon vond je het leukst en waarom?
Cleo, omdat ze zich niet zomaar laat afschepen en gaat voor gerechtigheid, ook al kan dat haar haar leven kosten.
En aan wie had je een hekel en waarom?
Dat kan ik niet zeggen, want dan zou ik te veel verraden. 😉
Zou je bevriend kunnen zijn met de hoofdpersoon?
Ja, ik zou wel bevriend kunnen zijn met de hoofdpersoon.
Begrijp je de beweegredenen van de personen?
Van sommige personen begrijp ik ze, ook al keur ik niet alles goed, zoals waarom Cleo zelf op onderzoek uit gaat. Van andere personen begrijp ik ze totaal niet, zoals van iemand die een ander probeert te bedreigen.
Wat vond je van de locaties in het boek?
Amsterdam en Maastricht zijn mooie steden.
Zou je in de tijd dat het boek zich afspeelt kunnen leven?
Ja, dat is me goed afgegaan.
Heeft de auteur je kunnen raken?
Ja, de auteur heeft me met heel het verhaal weten te raken.
Mooie quote in het boek:
“Ik ben dan wel jullie model, maar ik heb ook oren aan mijn hoofd hoor”, riep ik dan.
Zou je het boek aanraden?
Ik kan iedereen het boek aanraden.
Voor welke doelgroep zou dit boek geschikt kunnen zijn?
Voor eenieder van verhalen houdt die waargebeurd hadden kunnen zijn.
Hoeveel boekjes geef je het boek?
📔📕📗📘📙
Ga je het boek nog een keer lezen?
Misschien.
Ga je het boek houden of geef je het weg?
Het boek mag terug in de boekenkast.
Ga je vaker een boek van deze auteur lezen?
Ja, dat ga ik zeker.
Website van de uitgever:
Reactie plaatsen
Reacties