Leuke man

Met grote tegenzin heb ik mijzelf naar dit themafeest geduwd.

‘Het is goed voor je om er eens uit te zijn', moest ik constant van verschillende vrienden aanhoren. Doch, hier aangekomen, vraag ik mij nog steeds af wat er goed aan zou kunnen zijn. Ik voel mij niet op mijn gemak in mijn outfit, die mijn vrienden mij ongewenst cadeau hebben gedaan met het oog op dit feest.
Ach, ze bedoelen het goed.

Ik bestel een kop koffie en besluit om het feest braaf uit te zitten. Met een geforceerde glimlach op mijn gezicht kijk ik quasi belangstellend in de rondte. Het is heel moeilijk om als single ergens binnen te stappen zonder dat je de mensen goed kent. En een nieuwe relatie, ik moet er niet aan denken!
Mijn aandacht wordt getrokken door een vermakelijke lach en automatisch zoek ik naar de eigenaar van die heerlijke stem. Mijn ogen ontmoeten een bijzonder stel mooie blauwe ogen en even staat mijn hart stil. Vergis ik mij? Keken wij elkaar langer aan dan gebruikelijk is?

Jammer dat hij een masker voor zijn gezicht heeft, nu kan ik hem niet goed zien. Wel een mooi, maar niet zo origineel masker. Hoewel?……. hij is de enigste man met het masker van Phantom of the Opera. Toch wel enigszins origineel. Zorro’s lopen hier genoeg rond, maar geen Phantom of the Opera.

Iets houdt me tegen om contact te maken. Stel dat zijn gezicht achter het masker niet zo mooi is, net zoals dat het geval is met die man in die gelijknamige film? Dat je nu alleen de mooie helft ziet? Zijn ogen zijn onweerstaanbaar, net als zijn lach.

O, help, hij kijkt weer naar me. Wat moet ik nu doen? Nee he? Begint het in mijn buik ook nog eens te kriebelen, de welbekende vlinders. Ik wil geen nieuwe relatie. Echt niet! Niet Nu! Daarvoor heb ik de afgelopen tijd teveel meegemaakt.

Hij komt mijn kant uit. Weglopen staat raar. Dan alles maar op me af laten komen.

‘Mag ik jou een glas champagne aanbieden?’ vraagt hij. Zonder dat ik er erg in heb zeg ik ja. Het lijkt of ik geen controle meer heb over wat ik nu doe en ik voel dat ik hevig bloos. Hij kijkt mij lachend, maar niet spottend, aan. Gek genoeg word ik daar rustig van en krijg ik langzaam weer controle op wat ik doe.

‘Je ziet er mooi uit’, zegt hij. Wauw... hij vindt mij mooi. ‘Jij mag er ook zijn’, zeg ik. Ik bedoel eigenlijk dat hij heel erg knap is, maar dat zeg ik niet, want ik wil niet overkomen alsof ik gelijk een relatie met hem wil, dat wil ik niet.

Hij krijgt veel aandacht van vrouwen die vele malen knapper en jonger zijn dan ik, maar hij lijkt alleen oog voor mij te hebben. Aan zijn hand zie ik geen trouw- of verlovingsring en ook geen wit streepje dat er op duidt dat hij die anders wel om heeft. Mijn gevoel zegt dat hij nog, of weer vrijgezellig is.

Wat ben ik toch weer raar aan het denken! Ik wil geen relatie en ondertussen zit ik te bedenken dat hij vrijgezellig is! Of mij dat wat kan schelen! Toch wil ik het stiekem wel weten.

‘Je hoeft niet bang te zijn dat ik verliefd, verloofd of getrouwd ben’, zegt hij, ‘ik ben sinds kort weer vrijgezellig na een relatie van 10 jaar en nog niet toe aan een relatie.’

Kan hij gedachten lezen? Toch ben ik stiekem wel blij om te weten dat hij vrijgezellig is.

Gebruikte hij trouwens het woord ‘vrijgezellig’? Dat zal ik wel verkeerd gedacht hebben. Er bestaat toch geen man die hetzelfde denkt en voelt als ik? Soulmates, zoals ze dat tegenwoordig zo mooi noemen. Neeeee, dat zou dan wel héél toevallig zijn, dat ik die hier, op dit feest, waar ik eigenlijk met tegenzin zit, tegen zou zijn gekomen.

Toch wil ik ook wel meer van hem weten en weten hoe hij achter dat masker eruit ziet, maar dan moet ik mijn masker ook laten zakken. Dat is wel zo eerlijk. Zou hij, als hij de rimpels rond mijn ogen ziet, niet weglopen? Wat zou ik doen als hij achter dat masker niet zo knap is? Zou ik dan weglopen of evengoed toch meer willen weten van hem? Wat heeft hij toch een mooie ogen en die lach…zucht…

Ineens hoor ik mijzelf vragen: ‘Mag ik weten hoe jouw gezicht achter dat mooie masker eruit ziet?’ Hij laat zijn masker zakken en daar komt een mooi gezicht achter tevoorschijn. Net zo mooi als zijn andere helft. Mijn hart gaat hevig tekeer. Nu wil hij weten hoe ik achter mijn masker eruit zie en ik laat langzaam mijn masker zakken. Hij loopt niet weg, maar kijkt mij, zie ik dat goed?, verliefd aan.

‘Zullen we morgenmiddag samen lunchen?’ vraagt hij en ik knik van ja, maar zeg erbij dat ik voorlopig geen relatie wil. Misschien in de toekomst, maar nu niet! ‘Dat is goed’, antwoordt hij.